Sonunu bildiğim bir şeyi ne okumaktan ne izlemekten hoşlanmıyorum ama bu duyduklarımla öylesine içime işlediki, birtek sonunda ağlayacağımı biliyorum.
Kitabın içinde üç başlık altında incelenmiş olaylar var ve hepsi birbirinden güzel. Dopin adlı karakterin muazzam gözlemiyle çözdüğü vakalar ve her seferinde memura çözümü basitte araması gerektiğini söylediği halde onun gülüp küçük görmesi. Her sayfasından, olay çözümlenmesinden fazlasıyla etkilendiğim bir kitaptı. İlk sayfalarda satırları bile atladığım oldu, ne bu terimler diye ama sayfaları çevirdikçe manalarını buldular.
"Bence biz kör olmadık, biz zaten kördük, Gören körler mi, Gördüğü halde görmeyen körler."
Okuduğum en güzel kitaplardan biriydi. Yazış stilinin farklı oluşu bile beni etkiledi. Her sayfayı çevirişimde acaba sonunda ne olacak dediğim bir kitaptı ve fazla beklentiliydim olay örgüsüne. Halbuki görmenin ötesinde olan şeyler çoktu.
Şiddetle tavsiye ediyorum.
