Belukha
@belukha
discepola della esperienza
60 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Okurken ağladığım kitaplar oldu, bitirince de. Ama başından sonuna kadar ağladığım tek kitap bu. Yazar babasının ölümüne giden süreci ve sonrasını anlatıyor. Ama neyse ki arada babasının acil durumlar için komik hikayelerini paylaşıyor da duygu yoğunluğunu biraz rahatlatıveriyor, sağ olsun.
Ölüme şahit olmakla ilgili güzel bir kitap.
Reklam
*Kitabın içeriğine dair spoiler içebilir.*
Düşük zekalı ama bir o kadar da öğrenmeye, daha akıllı olmaya hevesli Charlie, çığır açıcı bir deneyin insan kobayı oluyor. Yapılan ameliyatla zekasını geliştirmeyi amaçlıyorlar. Aynı deney, Algernon adlı deney faresine yapılmış.
Başta ona gülebildikleri ve ondan üstün hissedebildikleri sürece onu 'seven' arkadaşları var ve onlar tarafından sevilmek çok önemli. Ama deney başarılı olup da onlardan üstün olmaya başladıkça işler tersine dönüyor. Charlie geçmişte yaşadıklarını, ona yapılanları hatırladıkça bu mutlulukları kaybedip öfkeli birine dönüşmeye başlıyor. Yarıştırdıkları Algernon'a bile onu yendiği iin öfke duyuyor. Zihni, duygularından çok daha büyük bir hızda geliştiği için affalıyor ve oldukça zorlanıyor. Ailesiyle yaşadıkları, zar zor da olsa aklına gelmesine rağmen yaptığı ve yapamadığı her şeyde onu takip ediyor.
İnsanların size gülmesine izin verirseniz sizi severler, diyor Charlie. Zaten insanlar ona gülmeyi bıraktıkça arkadaşsız kalıyor. Hatta öyle bir anda, onunla dalga geçen, eksikliklerini şaka malzemesi yapıp ona zorbalık yapan kişilerin onun dostları olduğunu, şimdi, akıllıyken, birçok insan tanıdığını ama kimsenin gerçek dostu olmadığını söylüyor. Aslında eski arkadaşları da onun dostu değil. Ama varlığı ile onları eğlendirdiği ve bu yüzden sevildiği için eski Charlie mutluluk duyabilirken yeni Charlie herkese karşı öfkeli. Yeni Charlie, eski Charlie'yi bir insan değil bir deney modeli olarak görenlere de öfkeli. Dünyayı tanıdıkça öfkesi de büyüyor.
Eski Charlie geri döndüğünde ise kızabildiği/suçlayabildiği tek kişi kendisi. Onu zorbalayanlara da üzenlere de öfkelenmiyor.
Puan vermedi·360 syf.··
Beğendi
·2025 30. kitabı
·21 günde okudu
·Okunma: 08 Ekim 2025 22:13
Yetişkinler genellikle çocukluğu unutuyor. Çocukluklarını değil belki ama çocuk olma hissini. Çocukken nasıl düşündüklerini, hissettiklerini... Bu kitabı okurken fark ettim ki, yazar çocukluğu unutmamış. Öyle ki bana da yeniden hatırlattı. Sadece anılar değil, hisleri de geri getirdi. Yaz mevsimi, tatil ve mutlak rahatlık...
Karakterimiz Doug, oldukça heyecanlı olduğu yaz mevsiminin her gününü dolu dolu geçiriyor. Binlerce hikaye var yaz mevsiminde. Anlatılacak, dinlenecek, yazılacak bir sürü şey.
Doug ile empati kurmak çok kolay. Sanki tüm çocukların yaşadıkları birbirine benziyor ve her hikayede kendi çocukluğunuzun bir anısını hatırlayabiliyorsunuz.
Çok sevdiği dostu John Huff'ın gitmek zorunda olduğu bölüm en sevdiğim oldu. Kitabı okurken oldukça iyi hissettim çünkü bana tanıdık, güzel zamanları hatırlattı. Bir çocuğun zihninde dolaşmak gibi geldi. Ve kendi çocukluğumun zihninde.
Kitabın bir çizgi roman olduğunu bilmeden aldım. Zaten kapağında da "resimlerle" diye yazıyor ama fotoğraf yerine resim diyerek küçük bir hata yapmışlar herhalde diye düşünmüştüm. Kitap elime geçip de kitabı açtığımda fark edebildim ve tatlı bir sürpriz oldu benim için.
Reinhard Kleist adlı yazar/çizerin, oldukça güzel bir eseri. Mutlaka diğer çalışmalarına da bakmak istiyorum.
Yalnız, çeviride çok basit hatalar var. Tek tük de olsa çok basit hatalar olması biraz okuma keyfini baltalıyor.
Kitaba gelirsek, devrimci Fidel Castro'nun hayatını ve Küba'da yoldaşlarıyla yaptıkları devrimi anlatıyor. Devrimin ne kadar zahmetli bir iş olduğu açık. Hatta sanmıyorum ki bir devrim tamamlanmış olsun. Bana sonsuz bir süreç gibi geliyor. Zaten kitabın son cümlesinde de buna benzer bir söz geçmekte.
Devrimin gerçekleşmesinden sonra hayat birden güllük gülistanlık olmuyor. Türlü ambargolarla, yaptırımlarla karşı karşıya kalan halk yoksulluk çekiyor. Muhakkak ki "açlık", bir yerde bağımsız/özgür olma isteğini yeniyor olacak ki, bu zorlukların altından kalkamayacak olan 'özgür' kişiler, özgürlüklerini terk edip boyundurluk altına girmeyi tercih ediyorlar. İnsan sınanmadığı şeyleri yargılamamalı elbet. Ama özgürlük/bağımsızlık halini devam ettirebilmek daha büyük bir mesele gibi duruyor. Her şeye rağmen.
