deniz özşimşek
@ben1denizz
Söz yazarı-yazar
Sözler bana aittir lütfen almayın kullanmayınız.
9 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Sen koca dünyaya sığmadığını sandın, ben seni dünyam yaptım.
Sen hiçbir yere sığmam sandın, ben seni kalbime sığdırdım.
Sen kendi yaralarını saramaz sandın, ben ellerimle iyileştirdim.
Sen kaybolduğunu sandın, ben seni yolum bildim.
Sen karanlıkta kaldığını düşündün, ben ışığın oldum.
Sen kendine bile yetmez sandın, ben sana tüm benliğimle yettim.
Sen hiçbir yerde huzur bulamaz sandın, ben sana cennetimi sundum.
Sen kimseye güvenemem sandın, ben omzuma yaslanmana izin verdim.
Sen yalnızım sandın, ben her daim yanında oldum.
Sen her şey bitti sandın, ben seni sonsuzluğa taşıdım.
Kalbimde, ruhumda, her anımda… Sen kendine yer bulamazken, ben seni dünyama sığdırdım.
Reklam
Senden öncem olduğu kesin de, senden sonram olacağı belirsiz...
Bir iz bırakır mısın kalbimde, hiç silinmeyen?
Zaman acımasız geçerken, hatıraların yoldaşım olur mu?
Ya da belki, sadece bir rüzgar gibi esip geçersin,
Kokun kalır avuçlarımda, ama sen çoktan gitmişsindir.
Senden öncem vardı, ama senden sonrası...
Her adımda seni ararım belki, bulsam bile, kaybederim bir kez daha.
Oysa kalbimin kıyısında, hep senin adını fısıldayan bir dalga var,
Ne yana baksam, senden bir iz arar gözlerim,
Ve belki de en çok, kalbimde kapanmayan o boşlukta...
Sessizlik DevrimiEdebiyat
Onu benden başkası sevemez diyorum, onu başka biri kalbinde yeşertemez... O'nun içindeki yangını bir ben söndürebilirim. Korkularına, acılarına yalnız ben şahit oldum. Başka bir omuz, onun gözyaşlarına dayanamaz, başka bir el onun tenine bu kadar nazikçe dokunamaz. Çünkü o benim kalbimde büyüdü; ne hissettiğini bilmeden bile gözlerinden anlayabilirim. Onun ruhuna başka kimse dokunamaz, o sadece benimle tamamlanır...
Onun gülüşündeki hüzünü ben çözdüm, gözlerindeki o derin boşluğu ben gördüm. Başkası anlayamaz, başkası hissetmez... Çünkü onun yaralarını ben sardım, sessiz çığlıklarını ben duydum. O'nu başka biri anlamaya çalışsa bile, eksik kalır hep. Kelimeler yetmez anlatmaya, hisler dokunamaz ona benim gibi. Kalbinin en gizli köşelerini bile bilirim, çünkü orada ben varım, her acısında, her umudunda ben varım. Başkasının sevgisi yüzeyde kalır, benimki ise kök saldı en derinlere...
Ona dokunan her şey yüzeyde kaybolur, ama benim sevgim onun ruhuna işlemiş. Başkası ne kadar çabalarsa çabalasın, onun kalbine ulaşamaz. Çünkü o, en kırılgan yanlarını sadece bana açtı. Korkularını, karanlıklarını, en derin acılarını sadece bana gösterdi. Herkes onu güçlü sanarken, ben içindeki kırık dökük yanlarını gördüm. Başkası o fırtınada savrulurken, ben yanında durup ona siper oldum. O'nun yüreği bende kök buldu, başka bir yerde yeşeremez. Çünkü biz, birbirimizin yarısıyız; onsuz ben eksik, bensiz o yarım...
Onsuz nefes almak bile ağır geliyor bazen. Sanki dünyadaki tüm renkler solmuş, sesler yankısını kaybetmiş gibi… O’na başka biri dokunursa, sanki içimden bir parça kopar gibi. Her adımı, her bakışı zihnime kazındı, yokluğunda bile hissettiğim bir iz bıraktı. Başkası ona yaklaştığında içimde yükselen kıskançlık, bir kor gibi yanıyor. Çünkü biliyorum ki, o'nun kalbini ben buldum,
Baba
Kaçmak senin kolay yolundu belki, ama benim kaçacak yerim yok. Ben senin bıraktığın boşlukta büyüdüm, o karanlık içinde kayboldum. Her adımda senin hatalarınla boğuştum, kendi sesimi bile duyamadım. Beni kimseye benzemeyen bir yalnızlığa hapsettin. Şimdi soruyorum kendime: Hangi hatanın kefaretini ödüyorum? Hangi düş kırıklığın benim kaderim oldu?
Senin yüzünden mi bu yorgunluk, bu hiç geçmeyen yük? Yoksa ben de mi senin gibi bir gün yok olup gitmekten korkuyorum?
Hangi günahının bedelini ben ödüyorum baba? Senin kırık dökük hayatının yükü neden omuzlarımda? Senin hataların, senin pişmanlıkların, senin suskunluğun... Neden bana miras kaldı bunlar? Ben senin gölgen değilim, ama sanki her adımımda karşımda duruyorsun, beni durdurmak için. Kendi hatalarınla yüzleşmekten kaçtığın her an, beni o yükün altına ittin.