deniz özşimşek

deniz özşimşek
@ben1denizz
Söz yazarı-yazar Sözler bana aittir lütfen almayın kullanmayınız.
9 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Âhı düşen kadınlara...
Ben ondan hiçbir zaman ağır bir şey istemedim, bir demette değil, bir dal gül istedim. Kendimi özel hissetmek istedim... Bilmiyorum belki de acınası bir durum ama ben sadece mutlu olmak istedim. Belki evin ihtiyaçlarını hiçbir zaman eksik etmedi, belki çocuklarımızın istediği her şeyi yaptı... Ama yetmedi. Bana yetmedi... İçimdeki çocuk bir ona nazlanırdı ama onu da bana çok gördü... Bir zaman sonra beklentilerimi susturmayı öğrendim. Kendimi kandırmayı, "Böylesi de yeter" demeyi... Ama yetmedi. İnsan bir gün bile gerçekten görüldüğünü, gerçekten düşünüldüğünü hissetmezse, eksik kalıyor. İçimdeki çocuk sustu ama büyümedi. Sonra bir gün fark ettim, artık nazlanacak kimsem kalmamıştı. İçimde bir boşluk vardı ama adı yoktu. Ne eksik ne fazla, sadece derin bir sessizlik… En acısı da neydi biliyor musun? O, bu sessizliği hiç fark etmedi. Hiç sormadı: "Nasılsın?" diye. Belki de en ağır şey buydu; varlığımın alışkanlığa dönüşmesi. Bir gül istedim, bir dal… Ama hiç gelmedi. Ve artık sonunda anladım: Ben de zaten istemeyecek kadar yorulmuştum...
İnsan
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ben bu yangını körüklenmiş vicdanı ne yapsam boştur...
1000Kitap
Ben bu yangını avuçlarımda taşıdım, Erittiğim umutlarımla besledim alevlerini.
1000Kitap
Dilimde adınla yanan dualar var, Ama sen, duymayan bir tanrı gibi uzak...
1000Kitap
Ne demişler, ateşle oynayan ya evini yakar, ya kendini... Evimde yandı, içinde olan bende... Cayır cayır yanan aslında çatım değildi, anılardı, kokundu, sendin... Kıvılcımlar gökyüzüne savrulurken, seninle geçen her an bir köz gibi içime düştü. Perdelerde asılı kalan gülüşlerin, duvarlara sinmiş sesin, aynaya her baktığımda gördüğüm izlerin… Hepsi birer birer küle döndü. Ben ellerimle yangını söndürmeye çalışırken, fark etmedim asıl alevin içimde büyüdüğünü. Su taşıyan ellerim boşunaymış, meğer ben çoktan tutuşmuşum. Bedenim yanmıyordu belki ama ruhum közler içinde, alevin şekil verdiği bir heykel gibi kalakaldı. Ateş sönse de kül kalırmış derler. İşte, şimdi en çok o küllere bakıyorum. Onlardan seni tekrar inşa edebilir miyim? Bir kez daha, seni bende var edebilir miyim?
1000Kitap