deniz özşimşek
@ben1denizz
Söz yazarı-yazar
Sözler bana aittir lütfen almayın kullanmayınız.
9 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
İçimde bir taziye kalktı bugün, tabutta çocukluğum vardı. Siyah bir örtü gibi çöktü içime eski sesler, duvarlarda yankılanan kahkahalar ve yarım kalmış oyunlar. O sokak aralarındaki koşuşturmalar, dizlerime yapışan yaralar, annemin avuçlarında iyileşen küçük çizikler... Hepsi birer birer geçti önümden.
Tabutun kapağı kapandı usulca. Büyümek böyle bir şey miydi? Eskiden içimi titreten rüzgâr, artık sadece soğuk bir esinti. Bir zamanlar elimdeki oyuncaklar kadar hafif olan dünya, şimdi bir cenaze arabasının arkasından yürüyen ağır adımlara dönüştü.
Yüzümdeki çizgilere, sesimdeki kırıklara baktım. O çocuk gitmişti. Onunla birlikte, inanmanın saflığı da gitmişti. Şimdi gözyaşlarıyla yıkanan bir geçmişin yasını tutuyordum. Ama yine de içimde, tabutun kapağının tam kapanmadığı bir yer vardı. Belki de çocukluk hiçbir zaman tam anlamıyla gömülmüyordu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Leyla
Bir anne var Leyla,
elleri çatlamış soğuktan,
saçlarına düşmüş kederin akı…
Bir anne var, göğsünde bir dünya taşıyan,
ama dünyadan hiçbir şeyi olmayan…
Sen de annesin Leyla,
bense senin çocuğun…
Karnını doyurduğun ama içini ısıtamadığın,
sırtını örttüğün ama kaderden koruyamadığın…
Sana bakıyorum Leyla,
gözlerinin altı çukur, içinde derin kuyular…
Her gece içine düştüğün,
her sabah içinden çıktığın kuyular…
Bir anne var Leyla,
yorgun, ama durmayan,
kırgın, ama yıkılmayan…
Ve bir çocuk var,
ellerinde küçücük umutlar,
ama büyütmeye cesaret edemeyen…
Ben senin çocuğun Leyla,
ve sen benim annem…
Ama biz neyiz bu dünyada?
Bir avuç dua mı,
yoksa unutulmuş bir hikâye mi?