Gözlerimden bile tanımadın beni, unutmak için çok çabaladın mı gerçekten? Ben ne yaptıysam unutamadım da... Her adımda, her nefeste, seni hatırlatan bir şey çıkıyor karşıma. Sokakta yürürken bir kahkahan yankılanıyor mesela, senin gibi. Gözlerimi kapatıyorum, silmek için... ama sen, hatıralarımın en derinine kazınmışsın.
Ne garip, insan unutur diye düşünürdüm. Zaman geçer, izler silinir derler. Ama bende öyle olmadı. Sen, yarım kalmış bir cümlenin sonu gibisin; her an tamamlanmayı bekleyen, ama asla bitmeyen.
Peki ya sen? Unutmayı mı seçtin, yoksa gerçekten unuttun mu beni? Eğer öyleyse... neden hala yüzünde o tanıdık hüznü taşıyorsun?