Bir daha asla söylenemeyecek, duyulamayacak sözcükleri söylemek ve işitmek istiyor. Eve bir kez daha dönmek ve karanlık ve boş değil, açık pencereleriyle havadar ve aydınlık olduğunu görmek. Akşamüstü saatlerini birlikte geçirmek, köpekle oynamak, akşam yemeği yemek, hiçbir şey yapmamak, yalnızca birlikte olmak, sadece bir kez daha.
Margaret yalnızca bir kez yaşanan ve sonra sonsuza dek yok olan hayatın mucizevi güzelliğini, kusursuz ve geçiçi bir çiçeğin bir daha görülemeyecek goncasını algılayabildiğini hissediyor.