Bengi Mutlu
@bengiggle
Pembe Monster ve sütlü kahve ile geçen günlerin bitmesini diliyorum.
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
“Yoksa dergilerin editörleri de sıradan insanlar olduğu için mi böyle acaba, diye sordu kendine. Ya da hayattan mı korkuyorlardı bu yazarlar, editörler ve okurlar?
En büyük derdi hiçbir editörü veya yazarı tanımıyor oluşuydu. Üstelik sadece yazarları değil, yazmaya niyetlenmiş kimseyi de tanımıyordu. Kendisine en küçük bir ipucu verecek, bir şeyler anlatacak, tek bir tavsiyede bulunacak kimsesi yoktu. Editörlerin kanlı canlı insanlar olduklarından şüphe etmeye başladı. Sanki bir makinenin dişlisi gibiydiler. Gerçekten de öyleydi, bir makineydiler. Hikâyelerine, makalelerine ve şiirlerine ruhunu dökmüş, sonra da o makineye emanet etmişti Martin Eden.”
“Ölmüştü. Ruhu ölü gibiydi. Bir hayvandı o, iş hayvanıydı. Ne yemyeşil yaprakların arasından geçerek inen gün ışığının güzelliğini görüyor, ne de kozmik sonsuzluktan bahseden ve sırlarını o yaprakların hışırtılarında açığa vuran mavi gök kubbenin fısıltılarını duyuyordu artık. Hayat dayanılmaz ölçüde sıkıcı ve aptaldı; feci bir tat bırakıyordu ağzında. İçgörüsünün aynasının üzerine simsiyah bir perde inmiş, güneş ışınlarının girmediği karanlık bir hastane odasında yatma hayalinden hoşlanır olmuştu.”