habibe

habibe
@benhabibe
kitaplarıma ve yakın arkadaşlarıma annelik yapıyorum.
birbirine dokunan elleriniz, bir kitabı aralayan parmakla­rınız, şarkı söyleyen dudaklarınız, ince tebessümleriniz, çiçek­li sevinçleriniz, heveskar hayalleriniz, kırılgan kalplerinizle siz ve sahilleri döven köpük köpük dalgalarıyla, ardıç ağaçları, ötü­cü kuşları, şaşkın sincapları, sabah serinlikleri, öğlen güneşleri, akşam rakıları, kırmızı kirazları, revnaklı yıldızları, her defasında muhakkak sabaha uzanan geceleriyle dünya, ne güzelsiniz. kahraman, korkak, şefkatli, ahmak, geçici, az sonra eriyecek bir kar tanesi kadar geçici ama ne güzelsiniz...
Reklam

habibe

, bir kitap okudu
8/10
·320 syf.·
6 günde okudu
·
2026 26. kitabı
Nermin Yıldırım
8.5/10 · 11,4bin okunma
kalbin terazisi, yi­tirilmemiş hiçbir şeyin kıymetini hakkıyla ölçemiyor. oysa bir bilseniz, ah bir bilseniz...
hiçbir ateş sonsuza dek yakmıyor. zamana ve sancıya dayanmanın en basit yolu, sonunda muhakkak geçeceğini unutmamak. evet, her şey geçiyor. sev­mek bile, acı çekmek bile, kanamak bile, yaşamak bile, dünya bi­le, azalmayı dahi beklemeden bitiveriyor. ağrı diniyor. uzun, ıssız, püfür püfür bir boşluk kalıyor geriye sadece. insan ancak o zaman aslolanın, yaşarken hasım sanıp ölümüne savaştığının, kadim boşluklardan ibaret olduğunu anlıyor. hayat denen sergüzeşt, zararsız ve uzak bir hatıraya dönü­şüyor usulca. ipinden çözülen sala benziyor insan da, hafifliyor. bilseydim bunu, ölülere ağlamazdım hiç. ama zaten insan, gi­denlerin ardından, en çok kendi kalışına ağlıyor.
insan ay­rılmadığı yere dönemez ki.
Reklam