Dilara
@benimadimdilara
Herkes bilsin ki ben çok güzel bir kitap okudum.
Öyle sıradan bir “güzel” değil. Baştan sona kadar beni içine çeken ve bitince de aynı kişi olarak bırakmayan bir kitap. Kemal’in takıntılı aşkı, Füsun’un sessiz direnişi, Sibel’in kırılgan gururu. Her birinin haklı olduğu yerler var ama aynı zamanda hepsi hata yapıyor. Belki de bu yüzden bu kadar gerçekler. Belki de bu yüzden bu kadar sevdim.
Kemal’i okurken bazen “Bu kadar da olmaz”dediğim yerler tabi ki oldu. Ama onun çektiği acının samimiyeti ondan nefret etmeme engel oldu. Kemal’i yargılamak ve anlamak arasında gidip geldim. Özellikle empati yaparak okumaya çalıştım çünkü kitaba başlamadan önce okuduğum her yorumda bir süre sonra Kemal’den nefret edildiğine denk geldim. Eğer bu kitabı severek sıkılmadan okuyacaksam müthiş bir şekilde empati yapman gerekiyor dedim ve öyle başladım okumaya. Bu bakış açısı kitabı benim için bambaşka bir yere taşıdı diyebilirim.
Hakkında o kadar yorum okumuştum ki uzun süre ertelemiştim. “Bir yerden sonra sıkıyor” diyenler çoktu. Hazırlıklıydım. Ama ben o uzatmaların karakterleri özümsememiz için yapıldığını düşündüm. Sıkıcı bulanları anlamakla birlikte ben daha çok derinleştirici buldum. Kabul ediyorum herkesin rahatlıkla severek okuyabileceği bir kitap değil. Bundan birkaç sene önceki halime sesleniyorum: Evet sen de bu kitabı okuyamazdın Dilara. Ama şimdi iyi ki okudum diyorum. Diziyi izlemeden önce kitabı içimde biraz daha yaşatmak istiyorum. Yorumlar çok iyi o yüzden çok da ertelemeden izleyeceğim. Okuyacak olanlara keyifli okumalar diliyorum.
Bizim para ağacımız hayallerimiz ve gayretimiz, asıl güç biziz.
Şermin Yaşar’ın düşünce dünyasını, ruhunu ve diliyle kurduğu o samimi bağı çok seviyorum; çünkü beni hep anladığını hissettiriyor. Çocuklarla vakit geçirmeyi sevdiğim ve en çok da içimdeki çocukla yaşamayı seçtiğim için ara sıra böyle çocuk kitaplarını okumak bana iyi geliyor.
Para Ağacı da paranın değil, paylaşmanın, hayal kurmanın ve insan olmanın değerini hatırlatan küçük ama etkisi büyük bir kitap.
Çay değil bu 15 dakikada demini alsın…
Serkan Karaismailoğlu’nu bu kitabı almadan önce bir seminerinde dinlemiştim ve sahnedeki enerjisi, anlattıkları beni çok etkilemişti. Kitabı okurken sanki o seminerde tekrar oturuyormuşum gibi hissettim. Dili çok samimi ve asla sıkmıyor, yormuyor. Kitap bize neden bazı şeyleri durmadan istediğimizi, neden motivasyonumuzun bazen çok yüksek bazen yerlerde olduğunu bilimsel nedenleriyle açıklıyor. Yazar bununla da yetinmiyor, anlattıklarını sadece okuyup geçmememizi istiyor ve küçük ama etkili öneriler veriyor. Her şeyi bir anda değiştirmemizi beklemiyor tam tersine fark ederek ilerlemeyi öneriyor. Okurken basit gibi gelebilir ama aslında uygulaması kimileri için zor olacak. (Mesela benim için)
Durup üstüne düşündüren, sorgulatan, farkındalık yaratan ve bence harekete geçirecek nitelikte olan bir kitap. Okumaya, denemeye değer..
Sessizlik bazen en yüksek çığlıktır…
Daha ilk sayfadan beni meraklandıran bir kitap oldu. Hikâye, Alicia’nın bir gece kocasını öldürüp tamamen susmasıyla başlıyor. Kimse onun neden konuşmadığını anlamıyor ve bu sessizlik zaten en başta büyük bir gizem yaratıyor. Ardından terapist Theo devreye giriyor; amacı Alicia’yı konuşturmak ve gerçekte ne yaşandığını ortaya çıkarmak. Başlarda hem Alicia’nın geçmişine dair küçük ipuçları alıyoruz hem de Theo’nun kendi dünyasını tanımaya başlıyoruz. Gizem de her sayfada yavaş yavaş büyüyor.
Alicia’nın konuşmaması bir yerden sonra gerçekten canımı sıktı. Her sessizlikte daha fazlasını bekledim. Yine de karakterlerin taşıdığı gizem beni sürekli tetikte tuttu. Kitapla ilgili önceden biraz araştırma yaptığım için beklentim yüksekti ve sonunda ters köşe olacağımı biliyordum. Bu yüzden “şok oldum” diyemem ama yine de beklediğim halde güzel bir ters köşe yaşattı. Kitabı benim için özel kılan bir diğer şey de mitolojik göndermelerin olduğu bölümlerdi. Böyle detaylara ilgi duyduğum için o kısımlar beni ayrı bir heyecanlandırdı ve hikâyeyi daha derinleştirdi. Psikolojik çözülüşler ilerledikçe kendimi olayların içinde buldum. Özellikle son iki bölümü bir solukta okudum. Genel olarak beni içine çeken, sürükleyici bir okuma deneyimiydi.
SARI YÜZ
Yazarın okuduğum ilk kitabıydı. Açıkçası kitaba başlarken böylesine düşündürücü bir hikâyeyle karşılaşacağımı tahmin etmemiştim. Dil olarak oldukça sade, okuması kolay ve akıcıydı. Hiç sıkılmadan sayfaları çevirdim diyebilirim. Sayfaları çevirdikçe karakterleri daha yakından tanıdım ve karakterlerin içine girdikçe hikâyeye daha çok bağlandım. Her şey ilk sayfalarda Athena’nın ölümüyle başlıyor. Yazar Athena karakterini öyle güzel işliyor ki, ilk sayfalarda ölen bu karakteri sona yaklaşırken çok iyi tanıyorum ve ondan nefret ederken buluyorum kendimi. June ise oldukça karmaşık bir karakterdi. Bazen gerçekten onun adına üzüldüm… fakat bazen de yaptıkları yüzünden kızdım, tiksindim. Onu anlamaya çalışırken içimde sürekli bir çelişki yaşadım. Bu karaktere karşı tek bir duygu beslemem pek mümkün olmadı. Onunla empati kurmakla ona öfke duymak arasında gittim geldim. Bu da kitabı benim için sıradan bir hırsızlık hikayesi olmaktan çıkardı.
Rahatsız edici, düşündürücü ve aynı zamanda yalanların içinde saklı gerçeklerin anlatıldığı dürüst bir hikaye.
Keyifli okumalar…