En ağır mahrumiyetlere katlanan, türlü yıkıntılar altında yaşama gücünü yitirmemiş bir kuşaktan yarına kalacak şey neden bir boşluk olsun? Neden kendini aşmak isteği tüm yaşam kaynaklarını tüketsin? Acaba süpürge tohumu içinde buğdaydan daha başka bir yaşam cevheri yok muydu? Korku ve kuşku ateşini yeniden tutuşturan bambaşka bir güç, içimizde gizli kalanı neden aydınlatmasın?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yaşam ve yaşayan her şeyin tohumu kristal berraklığında değil, sisin içinde atılır.
Kristalin çürümüş bir sis olmadığını kim bilebilir ki?
Ey Orphalese halkı, yaşam kutsal yüzündeki örtüyü indirdiği zaman güzelliktir yaşam.
Fakat yaşam da sizsiniz, örtü de
Güzellik kendini aynada seyre dalan ebediyettedir.
Fakat ebediyet de sizsiniz, ayna da.
Zaman da aynı sevgi gibi bütün ve uçsuz bucaksız değil midir?
Kendi sırrına ermek dışında amaçlar güden sevgi, sevgi değil bırakılmış bir ağdır; yalnız yararsız şeyler takılır bu ağa.