Zaman elini sizden daha çabuk tuttu, sizinse artık her şeye yeniden başlama hakkınız yok.
Bir sayfa, böylece, yavaşça çevrildi ve tüketilmiş günlere eklenerek öbür tarafa geçti, şimdilik biriken sayfalar ince bir cilt oluşturmakta ama buna karşılık kalan sayfalar bitmek bilmez bir hacim sunmaktadır. Ama yine de biten bir sayfadır, teğmenim, yani yaşamın bir parçası.
…insan sevdiklerini ıssızlıkta en çok seviyor,en çok arıyor.Günlük koşturmalar sırasında yitirdiklerini. Adını aklına bile getirmediklerini.
İnsanları sevmek için ille ölmelerini mi beklemek gerek?
Bana böyle sevebileceğimi söyleseler inanmazdım. Önceden tattığımdan bambaşka bir duygu. Benim için bütün dünya iki eşit parçaya ayrılmış durumda: Bir parça o ve tüm mutluluklar, umutlar ve aydınlık, diğer parça onun olmadığı her şey ve tüm hüzünler, karanlık…
