Kuzenim çok övdüğü için başlamıştım ve ilk başlarda sıkımış bir an önce bitsin istemiştim. Ta ki Fransız ihtilaline kadar. O andan sonra elimden bırakmak dahi istemedim bitirdiğimde sınıfta olduğum için ağlayamadım. Önerim topluma açık bir alanda bitirmeyin!
Düşünceliyken insan yalnızlığı sevdiğinden
Ben bile yorgun bedenime fazla geldiğimden
Onunkine değil,kendi gönlüme uydum,
Benden kaçandan kaçtım seve seve.
Kalp başta gelir, geri kalan her şey saçma. Akıl da lazım tabii… Belki, en önemlisi akıldır. Gülümseme Aglaya, ben kendimi yalanlamıyorum: kalbi olup da aklı olmayan bir aptal kadın, tıpkı aklı olup da kalbi olmayan bir aptal kadın kadar mutsuzdur. Bunlar, eski gerçeklerdir. İşte ben, kalbi olup aklı olmayan bir aptal kadınım, sen de aklı olup kalbi olmayan bir aptalsın: ikimiz de mutsuz oluyor, ikimiz de acı duyuyoruz.
Acı çekiyorsun, değil mi? Üşüyorsun, karanlık seni kör ediyor, etrafında zindanın duvarları var. Ama belki benliğinin derinliklerinde bir ışık vardır. Belki bu ışık, gönlünle oynayan o kof herife karşı beslediğin çocukça sevgidir! Halbuki ben zindanı içimde taşıyorum. Içimde kuş var, buz var, ümitsizlik var. Ruhumu gecenin zifiri karanlığı kaplamış.