“görüntü için ön koşul görmedir, derdi Janouch, Kafka’ya. Kafka da gülümsüyor ve şöyle yanıtlıyordu “şeyleri, kafamızın içinden atmak işin fotoğraflarını çekeriz. öykülerim bir tür gözleri kapatma biçimidir”.
“o halde şunu asla söyleyemeyiz: görecek hiçbir şey yok, görecek hiçbir şey kalmadı. gördüklerimizden edebilmek için, hala görmeyi, her şeye rağmen görmeyi bilmemiz gerekir. yıkıma rağmen, her şeyin silinmesine rağmen…”