Zade
@benzade
Şu anda okuduğu kitap
Gerçek anlamda sevgi, diğer insanları da kendimiz kadar sevebilmeyi içerir, kendimizden çok ya da kendi yerimize değil.
Çünkü insan bir zaman tüketicisidir.Zaman insanı sınırlar. Ama çoğu insan şimdi yapamadığını ileride yapacağı sanısındadır,önündeki zamanı sınırsızmışçasına harcar.Aslında, insanın en önemli yanılgısı da budur.
Sevgiye sahip olabileceği umudunu taşıyan insan ona sahip olduğunu sandığı anda boşluğa düşer ve sahip olabileceği yeni şeyler arar
Yenilgiyle yüzleşme korkusuna tutsak olmak ise daha büyük bir yenilgidir.Üstelik"Yapamam ki!" gerekçesiyle gerçekleştirmekten kaçındığımız davranışların çoğu aslında yapmak istediklerimizdir.Yapmak istemediklerimiz zaten aklımıza gelmez.
Ne var ki, eyleme geçmeyi ertelerken organizmanın harcadığı enerji, o eylemi gerçekleştirerek harcayacağı enerjiden çok daha fazla olduğu gibi, kişinin kendine saygısını azalmasına da neden olur çünkü en sonunda eyleme geçmek "zorunda" kaldığımızda bu artık kendi seçimimiz ol amaz. Kendi seçimimizin dışında sürüklenmiş olmanın bedeliyse mutsuzlukla ödenir.