zehra
@benzeera
82 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi·96 syf.·
2026 14. kitabı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Evet, Vergilius, bu hep nefret edilen ve hep tekrar yaşanan hayatı kötüye kullanmıştı, kendini aşmak için, kendi kendisinin üzerine yükselebilmek için, bütün sınırların, zamandan olan ne varsa hepsinin ötesine geçebilmek için kötüye kullanmıştı; sanki onun için herhangi bir çöküş yokmuşçasına, sanki zamana, yeryüzü mahpusluğuna, yaratılmış olanlar arasına geri dönmesi söz konusu değilmişçesine, sanki önünde hiçbir uçurum açılmayacakmışçasına, bu hayatı kötüye kullanmıştı.
Ama öte yanda yenik düşüp kırbaçlananlar, galip geldikleri için sevinç çığlıkları atanlar, bütün bunları içine sindirebilen, taşlaşmış bir dünya, yanan gözler, şenlik ateşleri içersinde boğulup gitmiş bir körleşme — o halde, hangi sihirli hayata hazırlanmak içindi kendini uyanık tutmak? Hatıralar uğruna onca çaba, hangi gelecek içindi? Hangi geleceğe taşınacaktı bunca hatıra? Gelecek diye bir şey, kalmış mıydı?
Vergilius, hep kendi tarlalarının sınırlarında gezinmiş, her zaman kendi hayatının sınırboylarında kalmıştı; huzur nedir bilmeyen bir insan; ölümden kaçarken ölümü arayan, eser vermek isterken eserden kaçan biri; bir âşık, ama yine de hep kovalanmaya yargılı, gerek iç gerekse dış dünyanın tutkuları arasında yolunu kaybetmiş, kendi hayatına sadece konuk olabilmiş biri.