Ayrıca, dedim Gambetti'ye, bugünüyle tanıdığımız ve her gün hazmetmek zorunda kaldığımız dünyanın, bu yüzyılın sonunda hala ayakta olacağından da kesinlikle kuşku duyuyorum, tüm belirtileri ortada bunun, dünya kısa süre içinde o kadar değişecek ki, artık tanınmaz olacak, kökünden değişmiş ve kökünden mahvolmuş olacak.
Bu kadar iyi niyetli bir insanı bile bir süre gözlemlersek, bu gözlem yalnızca kendi kafamızın içinde bile olsa çünkü gözlemlediğimiz insanın bizden uzakta olması da bir rol oynamaz, bu gözlemleme sonunda o, giderek iyi bir insandan kötü bir insana dönüşür, biz iyi, sevecen bir insanı kötü, değersiz bir insana dönüştürünceye kadar rahat durmayız işimize geldiğinde çünkü böylesi bir kötülüğe eğilimimiz vardır, tıpkı her türlü kötülüğe eğilimimiz olduğu gibi, sırf nasıl olup da içine düştüğümüz ve bize korkunç biçimde acı veren ruh hallerinden kendimizi kurtarmak için.
Oysa kendimi gerçekten de hiç anlamış değilim bugüne kadar, kendimle uğraştıkça kendi gerçekliğimden o derece uzaklaşıyorum, benimle ilgili her şey daha çok karanlıklaşıyor.