Insanların karşılaştıkları güçlükler hakkında hiçbir bilgileri yoktu hayvanların.Oysa insanlar düşünen yaratıklar olarak ortaya çıkışlarından beri beri kendilerini daha iyi tanımaya çalışmışlar, ama bütün çabalarına rağmen şu soruya bir cevap verememişlerdi: Kötü,hemen hemen her defasında, niçin 'iyi'den daha güçlü olarak ortaya çıkıyor?
Büyük şehirlerin gökyüzünde uçuşan,üzerimizde kanat çırpan kuşları yok artık... Doğrusu yazık ettik onlara.. Egzoz dumanı,bacalardan çıkan kirli gazlarla zehirledik,acımadan kıydık onlara. Kalanları ürktü büyük şehirlerden.. Artık ağaçların dalları öksüz,kuş seslerinin cümbüşünde beste yapan dallar kederli... Ah,bu insanlar... Tabiata,gökyüzüne,bütün mahlukata da,birbirine olduğu kadar gaddar ve acımasız..
Kainat,zerreden küreye... Bütün mahlûkat kukla ve onların ipleri Allah'ın elinde...
Yoktur başka bir kapı.Sıkıntıya düşen,isteği olan herkesin başvuracağı tek makam...
O çaresiz çocukluk günlerinde sokağa terk edilmiş,sahip çıkılmamış birisi olduğunu düşün ve o ürpertili,desteksiz halindeki mantıkta ara beni..!Vehmin,korkunun kollarında,terk edilmişliğin hassasiyeti içinde ara beni şimdi,ben oyum işte..!