Yokluğun Diyorum
yokluğunla kadehimde demlenen ukte cümleler
damarımda kanımla sevişen soğuk bir yalnızlık
ve zamanı uyuşturan bu yersiz karanlık saatler
sesin olunca geceyi iğneleyen paslı bir çığlık
o an nefesim bile adındaki harf kadar düşer
sanırsın ki latin alfabesi kafayı sıyırmış bir alık
odamda gölgelerimiz birbirini boğarak öper
yokluğun diyorum ölüm kadar acı ve aşikâr!
ellerim seni arıyor kanatarak kinkirli duvarları
kalbimdeki kan kaybından ruhum serkeşleşir
her öpüşünde kemiklerimde depreşen bir yankı
gözümün morunda uykusuz ve yorgun bir şehir
ve senin adını sayıklıyor apartman boşlukları
adın geçince boğazım iliklerine dek düğümlenir
kimsesiz bir çocuk kadardır o ürkek bakışları
yokluğun diyorum kör aynalarda suretimi sarar!
her sabah ölü bir fotoğraf günışığıyla kanar
ne kadar acı varsa hepsi fısıldar senin adını
tenimde unutulmuş o eski jilet izleri kadar
hatıralar ağır bir suç olur, bırakmaz yakamı
hangi hayat yolunu açar kapısız bir anahtar
ne yana sapsan elindedir belirsiz cezâ yargısı
savurur beni serserice kokunun karıştığı rüzgâr
yokluğun diyorum yaşarken çekilmez intihâr!
Reklam
Sinyora
aşk ezel bezminden yasak bize sinyora
göğsünde yeşeren yılgın bir şarap sızısı
ve kırık bir gül gibi iki kadeh rose angora
sanki bendini yıkan azgın bir selin bağları
benden geçerken sen, zaman eğilir usulca
gözyaşların kalbime saplanan ulvî bir sancı
ve dudağının kıyısında mühürlü eksik bir dua
şimdi bir adın kaldı geriye bir de hüznün tınısı
düştük ağlak ve sarsak bir gecenin kucağına
âh işte yok mu o gözlerin yine yedi iklimin karası
bir sanat musikisi gibi tatlı ve acı girersin kanıma
âti artık mâziden de beter unutulmuş bir fısıltı
tek bir gülüşün güller açtırırken darağacına
yellendirir tek nefesim o balköpüğü saçlarını
sessizliğin yangınında yankı bulan o boşluğa
yani yaşamla ölümün arafına diktim aşkın bayrağını
ne vuslatın hükmü var ne de inkârın burada
biz, zamana sığmayan bir yeminle mühürlüyüz sinyora!
17.05.2025
Berat Güney
Gece, semâlarında kırık kanadımla çırpındığım ve ufuklarında sis dumanlarına karıştığım. Karanlık kasvetiyle çöktü yine göz kapaklarıma. Uyku mu? Son gramına kadar uzak. Her kalp spazmında bir THC tadı. Düşünceler beynimi eşelerken kafamda susmayan kötümcül sesler. Bilinçaltımın içe vurumsal çığlığı, dışa dönümü suskunlukla bağıran. İntihar mektupları? Ölümün krokisi. Alkol? Tutamak yâhut bir tutanak. Bir nebze çokluğu uyuşturup çok olana saplandıran. Rahatlatıcı bir hafiflik, ağırlığı umarsızlaştıran. Utanç verici bir kaçamak. Kendinden kaçmanın ümitsiz bir vakası sanki bu. Çözüm mü? Sabahına yine küfre bulanan aydınlık. Şizofreni? Düşüncenin bedenden bedene zuhur edişi. Mayana isyan. Şiir? Sözün eylemi, bir direniş. Kalabalıklar içinde iğneleyici yalnızlık. Yalnızlık? Ruhun yabancılığı, çoğul türküm. Manevî yabancılaşma kendine, topluma, insana. İnsan mı toplumu dışlar, toplum mudur ötekileştiren insanı? Anlaşılmak? Anlamak kadar sahte. Anlamak? Kendi düşüncelerin. Ardı arkası kesilmeyen müphem suâller. Aşk? Plastik ilişki, yarım güfte. Sevgi? Kırık ukte. Ağlamak? Beyhûde. Gülmek? Delilik. Dost? Çıkar. Kadın? Komik. İnsan? Kuru gürültü. Kitap? Kibirli söz. Sinema? Hayat. Müzik? Kederi keskinleştiren. Acı? Sıradan. Tutamak? Yok. Kesinleşmemiş doğru ve yanlışlarınız, uğruna curcuna ettiğimiz. Elimize zorla tutuşturulan yaşamak, deli bir tanrının oyunu. İpini boynuma asmak istediğim bu trajikomik yaşamak. Her hata başka bir hataya doğurgan. Ne de olsa bedel ölüme gebe. İnançsız imdatlar. Af mı zayıftır intikam mı? Karmaşık duyguların davranışsal kişilik bozukluğu. Yalan? Rezil ve güzel. Gerçek? Çarpıcı ve kırıcı. Şüphe? Esir olunan. Kötü? Burada iyinin karşıtı değil, karşılığı. Mutluluk? Dâima aranan. Hüzün? Lânet sarmaşık. Öfke? Ben. Ben kimim? Kimim ben? Artık