Bu insan yığınlarından ibâret herkes, çokluk resmine nasıl sâfiyane tapıyor! Ben kimseyi tanımıyorum, kimsenin dilinden anlamıyorum. Ben, şüphelerim ve korkularımla kızgın ateşten bir kazığa
Yokluğun Diyorum
yokluğunla kadehimde demlenen ukte cümleler
damarımda kanımla sevişen soğuk bir yalnızlık
ve zamanı uyuşturan bu yersiz karanlık saatler
