Halil Kaya
@berdar_penaber
"ayağı kırık bir at gibi topallıyordum ortasında hayatımın
ve tüfeğin icadına asırlar vardı"
beni Allah
günde beş defa
olmamışım diye geri çağırıyor
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
seni bir ormanda bulup
bütün yokuşlardan sonra
dümdüz bir yerde kaybetmiş olmak da marifet sevgilim
bir ağaçtım ve diyordum -
elbette yalnızlık kapacak ormandan ayrılanı
elbette bitmeyecek hiçbir şey
elbette ortasında kalacağız her yerin
ama istemeye istemeye büyümüş bir ağaç daha ağaçtır
biri beni bulsun diye beklemediğim yeryüzü
daha yeryüzü
artık çırpınan bir kuşun kalbiyle uyanıyorum/ canımı demirle acıtıyor kaldığım yerden devam edemediğim rüyalar/ sonra anlıyorum ki hiçbir şeye kaldığı yerden devam edemiyormuş insan/ kaldığın yerde bitiyormuş her şey/ kaldığın yere kadarmış bazı güzel zamanlar/
sana bakar gibi başımın ucundaki suya baktım/ oradasın/ uyanınca mektubuna cevap yazdım/ dedim ki neresinde kaldı- ğını unuttuğun kitabı okuma/
Dünyanın hemen her yerinde, cellatlar bakan koltuklarına kurulmuşlar bile. Yalnız balta yerine kalem kâğıt var ellerinde.
