Sevdiğimizi öldürürüz
Gerisi zaten hiç yaşamamıştır
Kimse bu kadar yakın değil
Başka kimseyi bu denli yaralamaz…
Unutkanlık, yokluk, hiçlik
Sevdiğimizi öldürürüz
Başkasının ciğeriyle boğulmaya
Verdiğimiz sondur bu
Ne tek bir nefes yeter ikimize de
Ne de toprak kabul eder
İç içe geçmiş bedenlerimizi
Yaşıyoruz işte
Küçük bir umut
Ve paylaşılmaz bir kederle…
“İnsanlar olarak böyleyiz değil mi? Vaktimiz olduğunu düşünerek her şeyi erteliyoruz. İyiliği, mutluluğu, sevinci, sevdiğimize onu sevdiğimizi söylemeyi… Fakat zamanımızın az olduğunu bir şekilde öğrendiğimizde o küçücük zamana çaresizce her şeyi sığdırmaya çalışıyoruz. Keşke biraz içimizden geldiği gibi yaşasak.”
Gözlerini kapatıyorsun,
Gözlerinin ardındaki hayaller, gördüklerinden daha mutluluk verici, hissediyorsun.
Alçaklarda bir bulut,
Biraz yıldız,
Tenini ısıtan güneş,
Başına düşen yağmur.
Elini uzatsan dokunacakmışsın gibi hissediyorsun ama hayallere dokunulmaz, biliyorsun.