Ama bunu yapamam, onlara çaresizliğimi gösteremem, bende açtıkları yaralara bakmalarına izin veremem çünkü bana acımalarına, iyimser ve alaycı tavırlarla yaklaşmalarına dayanamam.
Akşamları yatakta bütün günahlarımı ve eksikliklerimi düşünüyorum. O kadar çok şey var ki sonunda kafam karışıyor ve o andaki ruh halime göre ya ağlamaya ya da gülmeye başlıyorum. Sonra çılgınca bir duyguyla, bambaşka biri olmayı arzuluyor, tamamen farklı davranabilmeyi düşleyerek uyuyorum.