Doyumsuz sessizlik anı. İnsanlar sustu. Ama dünyanın ezgisi yükseliyor ve ben, oyuğun dibine zincirlenmiş, arzulamadığım halde mutluyum. Ölümsüzlük burada ve ben umutla onu bekliyordum. Şimdi konuşabilirim. Bendeki benin bu süregiden mevcudiyetinden daha fazla ne dileyebileceğimi bilmiyorum. Şimdi mutlu olmayı değil yalnızca bilinçli olmayı diliyorum. İnsan dünyadan koptuğunu sanıyor, ama içinde hissettiği bu direnci kırmak için, altın sarısı tozlar içinden bir zeytin ağacının yükselmesi, sabah güneşiyle gözkamaştıran kumsallar yeter. Benden bu kadar. Olabilecek şeylerin bilincindeyim, bu sorumluluğu alıyorum. Yaşamın her anı kendi mucizevi değerini ve çehresinin sonsuz gençliğini taşıyor.