Niye koşmalı sanki?
Gece alışkanlığını vururken,
Her yalnızın talihsiz alnına—
Biz ince yüzlü ince gözlüleri de sevdik,
Yanakları dolgun, yaşları eksik olanları da,
Sevdik toprağa karışma zamanını erteleyenlerin
sıkıntılarını da, kuşları da sevdik, böcekleri de!
Gün acısından güç bularak, uzak semtlerin ak saçlı sağıltıcıları, sevecen kavruklarını,
göz ardına itmeden, onları da sevdik, her an'ı...
Gece vururken alnımıza gitmeli,
Yanıtı eksik kalan, duyumu çiçeklenen alışkanlığa.
Az ışıkları yaşamın kabulümüzdür.
Kururken damarlarımızın son solukları,
kalabalıktan arta kalan biricik ay ışığını katmalı
öyleyse görülmez akışına
yaşamlarımızın!