Geçmiş ne tuhaf spor, geçti deyince geçmeyen
Gelecek, bir okyanus ve ben yüzme bilmeyen
Gazoz kapakları gibi şişe üstündeyken mağrur
Açıldıktan sonraysa çöp, sanırım türkçesi kader.
mum yaktık geriye saydık on dokuz sekiz yedi
geçer dedik bütün hepsi geçecek zaman geçince
altı beş dört üç dedik sustuk sonra demedik iki
kıyamadık son çifte aynı anda ayrı yerlerde
Akla ziyan kaygılara fon oldu zavallı ömrüm
Mezarlık dolusu sessizlik ve uğultu ve yalnızlık
Kalabalıklaşsak ya ikimiz herhangi bir coğrafyada
Sen acını unutursun ben gülmeyi hatırlarım
Böylece uzanınır sere serpe bir hasıra
Öylece kalakalırız akmayı unutur zaman
Belki diyorum belki bir ihtimal daha var
Bir ihtimal daha var o da ölmek mi sensiz.