Düşüncenin asıl yaşamı, sadece, konuşma noktasına ulaştığı ana kadar sürer. Düşüncemiz kelimeye döküldüğü an, içten olmaktan çıkar... Çocuğun kendi varlığına adım attığında annesinden ayrılması gibi, düşünce de başkalarında var olmaya başladığında, içimizde yaşamaya son verir.
Sadakat, sevgi gibidir, zorlanamaz. Bu nedenle, sadakatin devlet düzenlemeleriyle bağlayıcı olması tehlikeli bir uygulamadır, çünkü sevgide zora koşma girişimi nefreti doğurduğu gibi dini inançlarda zorlamaya başvurmak, inançsızlığı peyda eder.