Tüm sözler bir başkası duysun diye söylendi. Tüm eserler diğerlerinin beğenisi için yapıldı. İnsan olarak üretmedeki temel motivasyonumuz her zaman diğer insanlar oldu ve öyle olmaya da devam edecek.
Çoğu kişi kabahati kendinde bulma konusunda isteksizdir ve genellikle şartları suçlar. Yalnızlığımız, anlaşılamama hissimiz, sevgi açlığımız, bağlanma sorunlarımız, kendi kendini gerçekleştiren olumsuz kehânetlerimiz ve benzeri olumsuz ilişki ve davranış örüntüleri, çoğu zaman gelişim süreçlerimizdeki olumsuz deneyimlerimizin yansımaları olabilir.
Hayatın anlamsızlığından şikâyet edenler genellikle hayata dair hikâyelerinin olmayışından yahut kişisel hikâyelerinin anlamsızlık üzerinden kurgulanmasından muztariptirler. Zira hayatın kendi başına tek bir hikâyesi yoktur ve anlamlar/hikayeler, kişiden kişiye şaşırtıcı oranlarda değişir.
Yeni çağın sorunları, yokluk değil çokluk sorunlarıdır. Geleceğin insanlarını bu gerçeği göz önüne alarak çeşitlilik içerisinde doğru seçimler yapabilecek insanlar olarak yetiştirmemiz gerekir.