Kendi mutlaklarımızın ötesini asla göremiyoruz ve daha ciddisi, buluşmaktan, karşılaşmaktan vazgeçtik. Bu daimi aynalarda kendimizi tanımadan yalnızca kendimizle karşılaşıyoruz.
Zamanı değerlendirmenin insan bilincine sığan en iyi yolu, ömür denen halka kapanıncaya kadar günden güne yaşamak, güzel bir yaşlılığa ulaşabilmektir. Ve dersimiz burada biter.