İnsan, İnsan Sayesinde BüyürEdebiyat
Nurullah Genç, çağdaş Türk şiiri denilince akla gelen ilk beş isimden biridir diye düşünüyorum. Ancak onu yalnızca şair kimliğiyle tanımlamanın, özellikle bu kitabı okuduktan ve roman alanındaki ödüllerini de öğrendikten sonra eksik bir bakış açısı olacağı kanaatindeyim. Kitap genel anlamda otobiyografik ve anı kategorisinde değerlendirilebilecek bir eser olsa da, içerisindeki şiirsel dokunuşlar ve edebî kalite anlatıyı çok daha üst bir seviyeye taşımaktadır.
Bu kitap basit bir otobiyografik anlatı, bir farkındalık hikâyesi ya da bir başarı öyküsü olarak yorumlanmamalıdır. Aslında kaybolmaya yüz tutmuş bir insan tipinin, bir ahlak anlayışının ve bir medeniyet tasavvurunun hikâyesi olarak okunabilmelidir.
Birçok otobiyografik anlatıda ana kahraman yazarın kendisidir. Ancak bu kitapta durum biraz farklıdır. Nurullah Genç, anlattığı bölümlerde genellikle kendisini ikinci ya da üçüncü planda tutarak hikâyeyi tamamlar. Örneğin; Sibirya gazisi Bekir Ağa, oğlu Seyfullah, Gülçehre Ana, köy odasında kitap okuyan insanlar, çocuklarını okutabilmek için hayatını adayan anne ve babalar, yol gösteren öğretmenler ve kapısını açan dostlar anlatılan bölümlerin asıl kahramanlarıdır. Bu nedenle kitap aslında Nurullah Genç’in değil; onu yetiştiren insanların kitabıdır. Yazarın başarısı bireysel değildir. Bir köyün, bir ailenin, bir kültürün ve bir inancın ortak başarısıdır.
Kitabın en etkileyici taraflarından biri şüphesiz Sibirya gazisi Bekir Ağa portresidir. Dört yıl süren Sibirya esaretinden dönen bir insanın, harabeye dönmüş köyünü sekiz yıl boyunca yeniden inşa etmesi olağanüstü bir hadisedir. Bekir Ağa bunu kahraman olmak için değil, doğru olanı yapmak için yapar. Bu yönüyle eser, modern bireyciliğin karşısına geleneksel Anadolu irfanını ortaya koyar.
Kitap boyunca Pinaduz köyü
Kitap sanki masalımsı bir roman.Bir aile etrafında dönen sürekli beş çocuklarından birinin delirmesi mi desek başka bir meşgaleye takılıp kendini yitirmesi mi desek böyle bir döngüde geçiyor. Evin annesi Atiye nin çocukları konusunda sürekli bir evhamı var bu yüzden azraille çocuklarını eve yola sokmadan öldürmemesi için anlaşma bile yapıyor. Özellikle küçük kızı Dirmit i kafasına takması kız gerçekten kendine bir dünya kurmuş ve orda yaşayan biri gibi tulumbayla,otla,şehirle cansız herşeyle konuşuyor gibi ve bu durumu gören annesi öyle bir sıkıyor ki kızı içine cin girdi delirdi etti diye bir noktada anneye de katlanamadığım oldu ama enteresan bir türk edebiyatı okuduğum için mutluyum
Reklam
Rencide Ruhların İzinde...
Alper Kamu.... Nietzsche okuyan, varoluşsal sancılar çeken, mahallenin absürt olaylarını bir filozof edasıyla yorumlayan ama günün sonunda hâlâ beş yaşında bir çocuk olan muazzam bir karakter. Onun zihninde gezinmek inanılmaz keyifli. Bir yandan mahalle kültürünü ve trajikomik insan ilişkilerini ele alırken, diğer yandan gizemli bir cinayeti çözmeye çalışıyor. Canıgüz, kara mizahı edebiyatımıza o kadar iyi yediriyor ki okurken hem kahkaha atıyor hem de hayatın absürtlüğüne kafa yoruyorsunuz.
Yazarın kelime oyunları, felsefi göndermeleri ve ironik üslubu sayfaların su gibi akıp gitmesini sağlıyor. Polisiye örgüsünün arkasına saklanmış şahane bir büyüme (ya da büyüyememe) hikayesi. Klasik anlatılardan sıkılan, hem zekice kurgulanmış bir mizah arayan hem de hayata dair felsefi bir tat yakalamak isteyen herkesin mutlaka şans vermesi gereken, nev-i şahsına münhasır bir yapıt. Benim için kesinlikle unutulmazlar arasında..
Harry Potter 11 yaşımdan beri çok sevdiğim bir seriydi ama bir türlü kitaplarını okumamıştım ve okuduktan sonra da filmlerin ne kadar eksik olduğunu fark ettim. Birçok yan karakter yok, birçok ana karakterin derinliği yok, çoğu "haa ondaan..." diye aydınlanacağımız detay yok. Tabii ki filme her şeyi sığdırmak mümkün değil ama 'kitaplar ne kadar farklı olabilir ki' adlı savım geri döndürülemez bir şekilde çürütüldü. Kitap serisi ve karakterler bende filmlerde olduğunda çok çok farklı yerlere sahip oldular. Sevdiğim karakterleri daha çok sevdim ve anlayamadığım ilişkileri anladım (ör. ginny&harry, hermione&ron)
spoiler içerebilir!!
Yazar yanlışlıkla mutlu falan olursak diye savaş sonrasını beş satır yazmış neredeyse. Açıkçası sonrası için merak ettiğim tonlarca şey vardı. En basitinden golden trio 7. sınıfı sonradan okudu mu, hangi meslekleri seçtiler, savaş sonrası insanlar nasıl toparlandı, neler yaşandı , travmalarını nasıl atlattılar, nasıl mutlu oldular? 19 yıllık zaman atlaması baya insafsızcaydı bana göre...Mesela George Fred'in ölümüne ne tepki verdi? Lupin'in oğlu nasıl büyüdü? Grimmauld meydanı kimsesiz kalmaya devam mı etti? gibi gibi. Tabii ki tüm sorularım cevaplanamaz ama bir Voldemort tehlikesi olmadan, korku ve endişelerinden özgür karakterlerin mutluluklarını biraz daha görebilirdik.
Bu kitap serisine o kadar alıştım ki başka kitap okumak bana çok garip gelecek bir süre sanırım....
Zaman yolculuğu ve nostalji1000Kitap
Klasik bir roman değil, yazarın otuz kadar hikayesini ve beş tiyatro oyununu içeren bir eseridir.
Kitapta anılara,mektuplara, kısa oyunlara yer vermiş 
Reşat Nuri Güntekin
Hikayelerde insanların aşk hayatı, sevgi, dostluk, aile bağları ve toplumsal sorunları işlemiştir. Hikayelerin sonun genelde şaşırtıcı bitmiş, kesin mutlu son dediğim yer de pat diye hüznü yerleştirmiş. :))
İnsanların yaşamını ve duygularını hem hüzünlü hem de gülümseten bir dille aktarmış. Dili çok sade olmamakla birlikte anlaşılır yazılmış.
Eski bir basım olması ayrı bir keyif verdi okurken.
Reşat Nuri Güntekin
Hikayelerde insanların aşk hayatı, sevgi, dostluk, aile bağları ve toplumsal sorunları işlemiştir. Hikayelerin sonun genelde şaşırtıcı bitmiş, kesin mutlu son dediğim yer de pat diye hüznü yerleştirmiş. :))
İnsanların yaşamını ve duygularını hem hüzünlü hem de gülümseten bir dille aktarmış. Dili çok sade olmamakla birlikte anlaşılır yazılmış.
Eski bir basım olması ayrı bir keyif verdi okurken.
Sözler Tükendiğinde: Bir Ömrün Beş Kadehte Gizlenen Vedası
Bu kitap, hareketli ve tempolu bir olay örgüsüne sahip değildir; bunun yerine insan ruhunun en derin köşelerine, söylenmemiş sözlerin ağırlığına ve yasın ömür boyu süren yankısına odaklanır. Roman, yaşlı bir adamın bar taburesinden tüm dünyasını nasıl algıladığının zarif bir portresidir.
Hikâye, İrlanda'da bir kasaba oteli olan Rainsford House'un barında başlar. 84 yaşındaki zengin, huysuz ve inatçı çiftçi Maurice Hannigan, cumartesi gecesi bara oturur ve kendi kendine bir söz verir: Bu gece beş farklı içki içecek ve her bir kadehi, hayatında derin izler bırakmış beş farklı kişiye adayacaktır.
Roman, bu beş kadeh eşliğinde Maurice'in zihninde geçmişe yapılan bir yolculuktur:.
Reklam
Reklam