Hani insan güya akıllıdır da, âşık olur ve aşk onun aklını başından alırmış ya? Kocaman bir yalan... Aşk'tan evvel yaşadığımdan haberim mi vardı, aşk getirdi aklımı başıma benim...
Dermanım yok, yâr olmayan hayatta başka ne kadar büyük bir yaram olabilir ki? Yârin yokluğuyla sarsılmış yüreklerde, daha nasıl büyük bir deprem olabilir ki?
Eğer sevgimi kabul buyurursa o muhteşem yüreğin, ne âlâ... Fakat eşsiz tebessümünü bir an bile düşürürse yüzünden bu mektup...
Daha görmeyeceksin beni emin ol...
Bu mektubu sadece okuman için değil, hissetmen için yazıyorum. Sadece okuyup geçeceksen boş ver... Hissetmelisin, çünkü yazarak anlatılması çok zor olan bir duyguyu yazmaya kalkıştım... Sana, içimden geçenleri, kelimelere dönüştürerek anlatmaya çalıştım. Hâlbuki yüreğim, bilmediğim kelimeleri fısıldıyor bana. Sana söylediklerimi değil, söyleyemediklerimi de anla okurken...