~Katre-i Matem~
@bettercoffe
Umutsuzluk, ruhunu terk etmeye mahkum geçici bir zayıflıktan ibarettir. Umudun kalmasa da sabrını yitirme...
451 okur puanı
Ocak 2015 tarihinde katıldı
Her zaman bazı şeylerin görünenden daha fazlası olduğuna inanırım. Asıl anlatılmak istenen şeyin yüzeyde olmadığı, düşündükçe kavranabildiği derin şeyler. Bu kitapta benim için görünenden fazlasıydı ve bende oldukça kafa karıklığına yol açtı. Olaylara adepte olmakta zorlandım ilk etapta; yazarın düşüncesi ne, bana ne anlatmak istiyor diye düşündüm. Sonra Paulo Coelho' nun bir romanında geçen " Kendi dünyasında yaşayan herkes birer delidir." sözü aklıma geldi. Durup düşündüm kitaptaki olayları, Bay Şair' in yaşadıklarını... Kendi iç dünyasında yaşayan Bay Şair, her şeyleri aynı olan insanlar tarafından belli bir kalıba koyulmak istendi. Oysa ki kendi gerçekliğinde yaşıyordu Bay Şair. Zaten tek bir gerçekliğin varlığından kim bahsedebilir ki? Okunası, akıcı ve düşündürücü bir kitap, Kaybolan Düşler Senfonisi...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Baştan sona kadar öyküsünden etkilenerek okuduğum bir kitap oldu. Benim için dokunaklıydı da. Hikaye ilerledikçe ve Nathan karakterinin insani yönünü okudukça ona hayran kalmamak elde değil. Kim hiç tanımadığı hatta kendi kanından dahi olmayan bir insana bu kadar güvenip inanabilir ve hayatı boyunca ona destek olabilir ki? İnsan hayatı için bilinçli ebeveyne sahip olmak hayati önem taşıyormuş, bu kitapla kavradım bunu. Ya da doğru insanlarla karşılaşabilmek.. Gerçekten severek okuyacağınıza ve mutlaka size birşeyler katacağına inadığım bir kitap. Okumaya değer.
Önce filmini izleyip sonra kitabını okuduğum ve ikisinden de ayrı keyif aldığım ilk kurgu, bu seri oldu. Gerçi filmin bir kitap serisi olduğunu fark ettiğimde, çok merak etmeme rağmen kitapları okumadan filmleri izlememe kararı almıştım. Ama okumadan izleseydim de hüsrana uğramayacağıma inandıran bir Uyumsuz vardı karşımda. Kurguya hayran kaldım ve bunu hem okuyup hem izlemek çok güzeldi; benim hayal gücümün yetişmediği yerde devreye filmi girdi. :)
Kitap ve film hemen hemen aynı doğrultuda ilerledi ve bazen kitabı okurken filmde kullanılan repliklerin birçoğunun kitaba bağlı kalınarak oluşturulduğunu fark ettim ve bu çok hoşuma gitti. Kitap sürükleyiciydi fakat çok merkalanıp heyecanla bir sonraki sayfayı okuma isteğim olmadı. Aynı olayın farklı versiyonu yaşamak gibiydi benim için. Tek üzüldüğüm nokta da, okurken kitap ve filmi istemeden de olsa sürekli kıyaslamam ve bir açık yakalamaya çalışmam oldu. Bir hayal kırıklığına uğramayı bekledim fakat kitap da ben de beklediğim etkiyi bıraktı. Karakterleri kitapta yaşlarının gerektirdiği gibi davranırken okumak ayrı güzeldi. Ergen bir gence has hırçınlığı ve korkuları başarılı bir şekilde yansıttığı noktada filmden bir tık ilerde kitap benim için. Çünkü kitabı okumasaydım baş karakterlerin 16-18 yaş arası olduğunu bilemeyecektim. Filmde olduğundan büyük ve korkusuzdular.. Dolayısıyla benim için yine her zaman kitap filminden önce gelir. :-)
Aynı yazar ve yine yapılan aynı hata.. Trendeki Kız'da olduğu gibi Karanlık Sular kitabında da tanıtımın yanlış yapıldığını, reklamının çok sesli olup beklentileri yükselterek ve bu bekletiyi karşılamayarak okuyucuya haksızlık yapıldığını düşünüyorum. Sıradan bir konuya ve anlatıma sahip olan, polisiye romandan bir tık geride kalan Trendeki Kız ve ne Ölüm Göletinden ne de o gölette hayatını kaybeden kadınlar hakkında yeterli bir bilgi sunan, bunun yerine gereğinden fazla, karakterlerin iç dünyalarına, geçmişlerinde yaşadıkları hayal kırıklıklarına, özgüven sorunlarına vs. yer veren Karanlık Sular'ın fazlaca abartıldığını düşünüyorum. Kitapta birçok karakter var bu bir bakıma iyi bir tercihtir bana göre çünkü aynı konunun farklı karakterler üzerindeki etkilerinden yola çıkarak sonuç kısmına gidilmesi her zaman daha çok ilgimi çekmiştir. Fakat burda kullanılan bu yöntem bana göre yersizdi. Her bir karakter birbirinden depresif, iç karartıcı olmuş ve konunun aydınlatılması adına da pek bir yardımı olmamış. O zaman bunca karaktere ne gerek vardı? Çok gerildim ama olayların ürkücü oluşundan değil, karakterlerin karanlıklarından. Aslında baştan itibaren durgun başlayan ve yaklaşık 250.sayfadan sonra biraz hareketlenen bir kitap olmasına rağmen kitap hakkındaki düşüncelerim değişmedi. Sonundan da pek memnun kalamadım malesef. Benim için belirsiz olan birçok yer vardı. Kitap benim için tamamen hayal kırıklığı oldu ne yazık ki. Kitabı bu kadar gömdüğüm için üzgünüm ama beynimi çok yordu kitap :-)
Yine bir Sırlar Uçurumu vakasıyla başbaşa buldum kendimi. Konu seçimi ve anlatım güzel fakat sebebini bir türlü anlayamadığım gereksiz ayrıntılar ve hikayeyi olduğundan karmaşık ve gizemli hale getirme çabalarından ötürü yer yer sıkılarak okuduğum ama sonunu da acayip merak ettiğim bir kitaptı benim için. Bazen o kadar çok tekrar ve konu uzatmasına gidilmiş ki, kitabı bırakma derecesine geldim. Kitap üç kısımdan oluşuyor; Mike'ın Hikayesi, Miguel'in Hikayesi ve Kırılma noktası 118. İlk iki hikayede olayları iki kişinin gözünden anlatıyor yazar ve bir şeyleri tam yoluna koymuşken, herşey çözüldü derken eskisinden de karmaşık hale geliyor. Ve nihat beklenen çözülme son bölümde geliyor. 118 sayısı ve işlenen cinayetler açıklığa kavuşuyor ve hiç beklemediğim bir şekilde son buluyor. Kitap hakkında detaya girmek istemiyorum fakat merak uyandırıcı ve zekice tasarlanmış bir kurgusu olduğunu söyleyebilirim. Sıkılmadan ve yarıda bırakmadan okuyabilirseniz, sonunda memnun olabilirsiniz :-)
