İlk nedenlerle uğraşmaması, kimseyi yaralamamak için, zaferi olmayan bir kavga. Hepimiz mezbahaya sürüklenen koyunlarız. Kurbanlar da, cellatlar da zavallı. Kocamaya görelim, kuruyan bir dereden uzaklaşan ceylanlar gibi, güzellik de, sıhhat de terkeder bizi. Sonbahar bulutlarına benzer hayat, bir toplanır, bir dağılır. Sebep sebebi doğurur... Birer köpüğüz hepimiz, birer köpük, yani birer vehim. Gerçek olan yalnız ızdırap.
Okyanuslar dolusu gözyaşı dökmüş insan ve döküyor...Yaşamak, acı çekmektir. Acıların kaynağı doğuş. Evlenmesek yeni nesiller gelmezdi dünyaya. Sevmesek evlenmezdik.
Acıların kaynağı: arzu, arzununki duyular. Duyular aldatıyor bizi. Güzellik yalan, biçimler boş. Tanrı varolmuş, yokolmuş... kime ne? Bilinmeyene, bilinmeyecek olana dualar
mırıldanmak niye?