Betül Esma Yavuz
@betullyvz
Papazın Kızı, çoğumuzun farkında olduğu her yazarın her konuda iyi olmadığının göstergelerinden biri oldu benim için.
George Orwell, politik ve eleştirel romanlarıyla tanıdığım bir yazar. Ancak bu kitabında en azından başlarında normal gerçekçi bir roman yazdığını düşünmüştüm ve heyecanlanmıştım acaba bu hikaye güzel bir yere bağlanabilecek mi diye ne yazık ki öyle olmadı.
Kitapta tabii ki eleştirel düşünceler vardı özellikle din hakkında ancak herhangi bir insanın hayatının herhangi bir anında düşünemeyeceği şeyler değildi bunlar o yüzden bana okuması sıkıcı geldi. Özellikle evlilik ve kadınlara etkisi hakkındaki fikirleri tam bir hayal kırıklığı. Tabii ki günümüz gibi farkındalıklı bir bakış açısı beklemek mantıklı değil ama yine de ben okurken oldukça sıkıldım.
Beni kitaptan en çok koparan şey ise aslında bir insanın hayatını büyük ölçüde değiştirecek şeyler yaşanmasına rağmen bu olayların sonunun bir yere varmaması ve yaşananların mantıklı bir temele dayanmaması. Bunun sebebinin de başta dediğim gibi her yazarın her konuda başarı gösterememesi olduğunu düşünüyorum. Distopik bir ortamı başarıyla kuran birisi olmasına karşın gerçekçi bir hayat hikayesini oluşturmakta aynı başarıyı gösterememiş bence George Orwell.
Söylemeden edemeyeceğim bir şey var, kitabın bir bölümünde ana karakter Dorothy dışarıda yaşamak zorunda kalıyor ve dokuz on gün boyunca aynı diyalog ve eylemlere maruz kalıyor. Kitapta burada yaşadığı bütün olayları bir daha asla görmeyeceğimiz yan karakterlerin ağzından bir tiyatroymuşçasına sayfalarca okumak durumunda kaldım ve bu bir roman okurken yaşadığım en kötü deneyimlerden biriydi. Odaklanmaya kalksam kitabı bitiremezdim muhtemelen. İlk kez bir romanda böyle bir şey gördüm ve çok anlamsız buldum.
Sonuç olarak başlarda umutlu başladığım bir kitap
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Siddharta’yı okurken kendinden bir şey bulmamak mümkün değil çünkü kitap boyu, çocukluktan yaşlılığa Siddharta hepimizin yaptığı kiminin başarılı olduğu kiminin hala devam ettiği kimininse bir ömür bulamadığı o şeyi yapıyordu : Hayat amacını, ‘ben’ ini arıyordu yani kitap tamamen bir arayış hikayesiydi.
İlk defa Herman Hesse okudum, dili oldukça şiirseldi okuması çok keyifli ve akıcıydı Hint felsefesi ve budizm etkileri de görülüyordu. Farklı öğretiler, düşünceler okumak adına da çok yararlı bir kitaptı.
Siddharta karakteri gerçekten çok insan hissettiriyordu. Hayatının bir bölümünde dini bütün brahman, bir bölümünde soylu, zengin dinden uzak aktiviteler içinde bir yaşam, diğer bir bölümünde de arınmış, bilge, mütevazı, kayıkçılık yaptığı bir yaşlılık… Siddharta’yı her zaman bilge ve diğer insanlardan farklı olan biri olarak okusak da aslında söylemlerine dikkat edince hangimiz kendimizde bu özellikleri görmediğimizi söyleyebiliriz ki ? Her insan özeldir ve kendine hastır düşüncesini ele aldığımızda Siddharta ile bağdaşmamak mümkün değildi.
Ben iki kitap beraber okuduğum için uzun sürdü ama ele bir kere alınınca elden düşmesi çok zor bir kitap. Herkese tavsiye ederim, iyi okumalar ^^
Arkadaş, arkadaşın gölgesidir.
Aşk, savaş, fantastik ögeler, bilim, sanat ve benzeri bir sürü tür okusam ve izlesem de konusu ‘arkadaşlık’ olan eserler kadar etkilendiğim eser sayısı çok azdır. Arkadaşlığın insan hayatındaki yeri çok başka bence. Hayatın farklı evrelerinde farklı benliklerle buluştuğumuz insanların yıllarca belki ölene kadar hayatımızın büyük bir kısmında bulunması insan için elbette ki farklı yerde olur.
Bu kitapta 16 yaşında zengin, aile sevgisi ve ilgisi hariç her şeye sahip bir çocuk ile onun tam tersi koşullarda yaşayan ve o yaşta çalışan bir çocuğun saf ve güçlü arkadaşlığını okudum. Yue ve Taiyang, Ay ve Güneş, Ying ve Yang… Zıtlıkların birbirini tamamlaması yani.
Sebebini anlayamadığım şekilde neredeyse her arkadaş hikayesi hüzünlü oluyor, bu hikaye de böyleydi zaten arkadaşlık konusunda hassasiyeti olan biri olarak ekstra çocuk işçiliğin getirileriyle beraber okuyunca göz yaşlarıma hakim olamadım.
Güçlü bir arkadaşlığın oluşumu, hayat dersleri ve bence felsefik yorumlar bu kitabı elden düşürmeden okutan etkenlerdi.
Çocuk kitabı gibi duran ve kısmen öyle bir dile sahip olan bir kitap olsa da bu kitabın her yaştan kişiye bir şeyler hissettirebileceğini düşünüyorum.
Herkese iyi okumalar
Seri şeklinde olan kitapları çok okuyan biri olmamama karşın genellikle, özellikle üçlemelerde ikinci kitapların geçiş kitabı olarak ifade edilip içeriği çok dikkat çekici olmayan, karakterlerin sonlarına doğru giden yolu çizen kitaplar olduğunu düşünürdüm ta ki bu kitabı okuyana kadar. Üçüncü kitabı henüz okumadım belki bu seride ikinci kitap gerçekten de geçiş niteliğindedir fakat şu anki bakış açımla çoğu karakterin geçirdiği değişim ve aldığı yol beni oldukça etkiledi ve az olan beklentim sebebiyle inanılmaz derecede şaşırttı. Bazı iflah olmazlar hariç her karakterin deneyimi çok etkileyici ve dokunaklıydı. İlk kitapta hiçbir şey düşünmediğim kişiler için bile kalbimde hisler oluştu. Oldukça bilimsel bir dile sahip olmasına rağmen bir o kadar da insanın kalbine dokunan düşünce ve duygulara yer veren bu kitap bana hem somut hem soyut konularda bir sürü şey kattı. Bilimi esas alarak böyle bir kurguyu oluşturmak gerçekten çok etkileyici çünkü şu an için fantastik ögeler okuduğumu düşünsem de belki bundan 100 yıl sonra doğacak birinin gerçeklerini okumuş oldum aslında. Sonuç olarak bu kitabı ilk kitaptan daha çok beğendim, karakterlerle daha çok bağ kurdum ve kendimden daha çok şey buldum.
Ben okuduğum kitaptan kitabı okumayan birine bahsederken kitabın içeriğinden neredeyse hiç bahsetmeden bana kattıklarından ve hissettirdiklerinden bahsederim hep, bu yüzden kitaptan bir şey anlaşılmayan bir inceleme gibi oldu bu. Kitaptan bahsedersen spoiler vermeye çok müsait bir yapım var bu yüzden diyeceklerimi burda sonlandırıyorum herkese iyi okumalar
