Mertlik zirvelerden en aşağılara fırlatılmış gibi. Alçaklık beğenilir olmuş. Güç ve hüküm erdemli kimselerin elinden çıkıp seviyesizlerin malı olmuş. Sanki dünya sevinç içinde bağırıyor: "İyilikler kayboldu, kötülükler öne çıktı!" diye.
Gördüm ki insan kalbini dünyaya bağlamazsa her işini huzur ve sükunetle yapar, şükreder, mütevazi bir tutum içindedir, kanaatkar olduğu için ihtiyaç tuzaklarına düşmez, başa gelene isyan etmez, gam keder çekmez.
Şu geçici dünyaya güvenme! Dünya ehlinin değerli saydığı mevkiye tamah ederek aldanma fani dünyaya! Çoğu kimse, sözünde büyüttüğü şeyden korkmadıkça anlayamaz ne kadar küçük olduğunu o şeyin! Tıpkı saç gibi; baştayken sahibi ona kıymet verir ve hizmet edip bakımını yapar. Ayrıldığında onu pislik sayıp kenara atıverir!