SAKALLI ÇOCUKLARIN KÜRSÜSÜ, BEYDEBA’NIN SÜRGÜNÜ
(DALKAVUKLUĞUN TAHTI, HİKMETİN SÜRGÜNÜ)
“Onları gördüğün zaman cüsseleri hoşuna gider; konuşurlarsa sözlerini dinlersin. Onlar sanki duvara dayanmış kütükler gibidir…”
(Münâfikûn Suresi, 4. Ayet)
Debşelim’in sarayında hakikati söyleyen Beydeba bir kişiydi; fakat hükümdarın etrafı dalkavuklarla çevrilmişti. Çünkü kudret sahiplerinin yanında daima doğruyu eğip büken, menfaat uğruna vicdanını satan kimseler bulunur. Bunlar ilmi hikmet için değil, mevki için taşırlar. Bildiklerinden ziyade görünmek istedikleri için konuşur, cehaletlerini süslü kelimelerle örterler. Dalkavukluğu sadakat, suskunluğu ise hikmet diye takdim ederler.
Aradan asırlar geçti; sarayların taşları değişti, tahtların isimleri değişti, lakin Debşelimler de Beydeba’lar da hiç eksilmedi. Çünkü bu kıssa bir hükümdarın değil, insan nefsinin kıssasıdır. Her devirde hakikatin etrafı daralmış, dalkavukluğun sesi çoğalmıştır.
Bugün ilim erbabı içinde öyle bir kokuşma vardır ki insan bazen cehaletin bu kadar cüretkâr oluşuna hayret eder. Nice kimseler vardır ki birkaç kitaptan devşirdikleri kırık cümlelerle kendilerini mütefekkir zannederler. Hâlbuki ilim, ezberlenmiş kelimelerin kalabalığı değil; insanın nefsini susturup hakikatin önünde eğilmesidir. Bugün ise hakikatin önünde eğilmek yerine makamların önünde eğilenler çoğalmıştır.
Üstad Bediüzzaman Hazretlerinin “sakallı çocuklar” dediği zümre tam da budur. Sakalı büyümüş, yaşı ilerlemiş; fakat aklı olgunlaşmamış insanlar… Çocuk gibi alkış bekleyen, çocuk gibi öfkelenen, çocuk gibi menfaat peşinde koşan kimseler… Ellerinde kitap vardır ama ruhlarında hikmet yoktur. Dillerinde büyük sözler dolaşır; lakin vicdanlarında hakikatin ağırlığı hissedilmez.
Bunları gördüğünde insanın zihninde şu manzara beliriyor: Kürsüye çıkmış bir adam konuşuyor; sesi gür,
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hasan Ali Yücel Klasikleri Tam Listesi
No Kitap Adı Yazar
I Ütopya Thomas More
II Devlet Platon
III Denemeler Montaigne
IV Poetika Aristoteles
V Söylevler Cicero
VI Tragedyalar Sophokles
VII Hamlet William Shakespeare
VIII Faust Goethe
IX Kendime Düşünceler Marcus Aurelius
X İlahi Komedya Dante Alighieri
XI Prens Machiavelli
XII Gargantua François Rabelais
XIII Candide Voltaire
XIV Toplum Sözleşmesi Jean-Jacques Rousseau
XV Türlerin Kökeni Charles Darwin
XVI Seçme Öyküler Anton Çehov
XVII Don Quijote (2 Cilt) Cervantes
XVIII Ölü Canlar Nikolay Gogol
XIX Madam Bovary Gustave Flaubert
XX Karamazov Kardeşler Dostoyevski
XXI Savaş ve Barış (2 Cilt) Lev Tolstoy
XXII Kırmızı ve Siyah Stendhal
XXIII Gureba-yi Laklakan Ahmet Haşim
XXIV Mai ve Siyah Halid Ziya Uşaklıgil
XXV Eylül Mehmet Rauf
XXVI Şehir Mektupları Ahmet Rasim
XXVII Mürebbiye Hüseyin Rahmi Gürpınar
XXVIII Sergüzeşt Samipaşazade Sezai
XXIX Kiralık Konak Yakup Kadri Karaosmanoğlu
Gözünde büyüttüğün şeyden kopmadıkça, ne kadar küçük olduğunu anlayamazsın.
Beydeba
Beydeba
Karşıdakini alt etmek sofistlere yakışır. Zaten Sokrates onları alt etmek değil onlardan bir şeyler öğrenmek istediğini, ironik bir biçimde, defalarca belirtmiştir. Sokrates karşıdakinin bilgi üzerine iddiasını çürütse bile kendisi de bilginin ne olduğunu belirlemekten uzaklaşmaktadır. Çünkü sofistin ortaya koyduğu her çözümün çürütülmesiyle verilebilecek cevaplar tüketilmiş olur. Sonuçta “Bir şey biliyorsam o da hiçbir şey bilmediğimdir.” sözü bilginin var olduğunun inkârı değilse de insanın bilmesinin arttıkça aslında bilmediğinin daha fazla artması gibi bir ironiyle karşı karşıya olduğunun bir itirafı hâline gelir.