Beyza
@beyza___
Öğrenci
Diş hekimliği
İstanbul
İstanbul, 6 Mart 2000
47 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
…eğer kendinle ilgiliysen, hâlâ mümkünken kendi yardımına kendin koş.
Sayfa 27
Reklam
Babam öldü. Bu yıkımın büyüklüğünü henüz kavrayabildiğimi sanmıyorum. Onu kaybetmiş olmanın dehşetiyle yaşadığım uyuşukluk geçtiği zaman belki de samimi bir şekilde yasımı tutabilirim. Çocukluğumdan beri, korkmak istediğim zamanlarda bu olayı her açıdan hayal ederdim. Bunu kafamda o kadar çok canlandırdım ki, gerçeğe dönüştüğünde…ferahlamış oldum. Garip bir şekilde, “İşte. Sonunda oldu. Artık yaşamam gereken daha az korku var,” diye düşünüyormuşum gibi. Ama bütün o korkunç fantezilerimin ve rol yapışlarımın arasında ki bunlar aslında törene hazırlık sayılırdı, asla anlayamadığım tek bir şey vardı o da bu kalıcı öfkeye asla hazır olamamak.
Sayfa 131
Eller göklere çıkarken ayaklar bayağılık içinde debeleniyor.
Sayfa 104
Hepimizin, acıya, kedere ve eksik kaldığımız şeylere verdiğimiz tepkiler farklıdır. Bazı insanlar bu boşluğu doldurmak için uzun uzun konuşur, tartışır ya da çeşitli teoriler üretir. Kimileri ise tam tersine, çalışkan bir çocuğun matematik problemine odaklanışı gibi sessiz kalır. Bende ise, yoğun acılar uyuşturucu etkisi yapıyor. Konuşsam da, sessiz de kalsam, bir tarafım boş kalıyor. Duygularımın aniden yok oluşu, sanırım kişisel olarak geliştirdiğim bir tür savunma mekanizması. Bu şekilde, hayatıma devam edebiliyorum. Bir yanım diğer insanlarla kaynaşıp, ilişkiye girip hayatın rutin akışına devam ederken diğer yanım seyircilerden uzak bir şekilde gizli gizli kendi cehennemini yaşıyor.
Sayfa 74
-Affedilememenin nasıl bir şey olduğunu herkesten iyi biliyorum. Tıpkı senin gibi ben de çarmıhımı her dakika sırtımda taşıyorum.
-Benimki daha az kanlı…
Sayfa 54