Beyza Çayır
@beyzaacayir
Kitap gúnlüğüm...
Şu anda okuduğu kitaplar
Oysa yetişkinlerin çoğu fizyolojik ihtiyaçlara odaklanır.Alıntı
Annesi tarafından görülmek, anlaşılmak, ciddiye alınmak, saygıyla karşılanmak her çocuğun en meşru en doğal ihtiyaçlarındandır.
Her insanın derininde kendinden az çok gizlediği, içinde çocukluk dramının aksesuarlarının bulunduğu bir arka odası vardır. Kimseyi sokmadığı bu gizli odasına mutlaka girecek olanlar yalnız kendi çocuklarıdır.
Çocuk gelişimi instagram sayfama destek olursanız çok sevinirim.
Kullanıcı adı: @cge.beyzaacayir
Bir alıntıdan daha fazlası...Alıntı
İnsan ancak bilinçli olarak yaşadığı bir şeyi hatırlayabilir. Fakat bütünlüğü zedelenmiş olan bir çocuğun duygu dünyası can alıcı önemi olan öğelerin elenip bilinç dışına itilmesinden sonra artakalanlardan ibaret olduğu için bunların hatırlanması sorunu çözmez. Sorunu çözecek olan, erken çocukluğun ayıklanıp itilmiş duygularıdır. Bunlar yalnız terapi sırasında ve küçük çocuğun olanları kavrayamamaktan doğan acısı ile birlikte yüzeye çıkarak ilk defa bilinçli olarak yaşanabilirler. Bütün o inkarlara, yabancılaşmalara, gerçek benliği gizleyişlere rağmen, kişiye özgü olan pek çok şeyin canlı kalabildiğini ve duygulara geçit verilince de ortaya çıkabildiğini görmek terapistin her hastası ile yeniden yaşadığı bir mucize gibidir. Fakat bunu gelişmiş bir gerçek benliğin bilinçli olarak sahte benlik ardında saklanmış olduğu ve sonra ortaya çıktığı şeklinde anlamak yanlış olur. Böyle olması olanaksızdır, çünkü bir çocuk neyi saklamakta olduğunu bilmemektedir. Hastalarımdan Kurt, çocuğun bu durumunu şu sözlerle ifade etmişti: "Ben annemin her an içine bakabileceği camdan bir evde yaşıyorum. Camdan bir evde yaşayan insanın bir şeyleri kendini ele vermeden saklaması olanaksızdır. Bunun ancak tek bir yolu vardır; o şeyleri zeminin altına saklarsınız. Fakat o zaman onları kendiniz de göremezsiniz."
Eğer ben karşınıza huysuz, suratsız, kötü düşünceler besleyerek, öfkeler ve kıskançlıklar içinde, şaşkın halimle gelseydim ne olurdu? Bana olan sevginizden eser kalır mıydı? Ben aynı zamanda işte tam böyle biriydim. Bu aslında beni sevmediğiniz, sadece size benmişim gibi gösterdiğim o çocuğu sevmiş olduğunuz anlamına gelmez mi? Terbiyeli, güvenilir, her şeyi gözünüzden okuyan, anlayışlı, sorun çıkarmayan bir çocuk; aslında çocukluğunu yitirmiş olan bir çocuk... Peki, benim çocukluğuma ne oldu? Onu benden çalmadınız mı? Artık geri dönemem, yitirdiğim çocukluğumu yeniden yaşayamam... Ben zaten baştan beri bir yetişkindim, hiç çocuk olamadım... Bütün o yeteneklerim, onlar hep kötüye mi kullanıldı?...
... Küçük bir çocuk duygularını ancak yakınında onu bu dışavurduğu duyguları ile kabul eden, anlayan ve. ona kendi duygularıyla eşlik eden bir kimse bulunduğu zaman yaşayabilir
Yani bir çocuk ağlıyorsa kendince kendi benliğine "Korkma! ihtiyacını karşılayacak biri var." demeye çalışıyordur. Eğer ağlamıyorsa ve bu durum süreklilik kazanmışsa, işte o zaman ihtiyacını karşılanacağına dair umudunu yitirmiştir.·Kitabı okuyor