“Bilmiyorum ki “ dedim sanki arka koltukta endişeyle bana bakan biri varmış gibi. “Paranoya galiba…” Arka koltuktaki adam başını iki yana mı salladı yoksa bana mı öyle geldi yine çözemedim ama söylediklerini çok net bir şekilde işittim.”Her polis biraz paranoyaktır.”
“Hayır,depresyondan kurtuluş yoktu,onunla birlikte yaşamak vardı,her an,her dakika,her saat onunla mücadele etmek vardı.Peki beni ne iyileştirdi o zaman? Elbette unutmak.Zihninin o tatlı sise teslim olmasını küçümseme.Hakikat insanı yorar.Bende de öyle oldu işte,aklımı ele geçiren o beyaz karanlık işe yaradı,tümüyle değil ama.”