Dünyaya bakış açımızın sağlam temelleri, derinliği veya sığlığı çocuk yıllarında oluşur. Bu görüş daha sonra özenle düzeltilir ve mükemmel hale getirilir ama özde değişmeden kalır.
Anne sevgisinden yoksun büyüyen çocuklar; kendilerini sevmek, diğerlerinin onları seveceğine inanmak veya başkalarını sevmek için gerekli olan temel güven duygusunu geliştiremezler. Yetişkin hayatlarında yabancılaşırlar, içlerine kapanırlar ve başkalarıyla genellikle düşmanca ilişkiler kurarlar.
İleriyi önceden görebilseydik çocukların ölüme değil hayata mahkûm olan ama henüz cezalarını ne anlama geldiğini bilmeyecek kadar bilinçsiz, masum mahkûmlar olduğunu görebilirdik.
Mutlu bir adamın diğer yaratıkların çoğundan uzak durabilen kişi olduğuna dair gözlemi paylaşıyorum. Bu dünyada cehennemi iki ayaklıların yarattığına nasıl katılmazsın? İnsan insanın kurdudur.