Sadece bedenim değil,ruhum da sürekli olarak kalbimle çelişki içindeydi ve birbirleriyle anlaşamıyorlardı.Sürekli olarak garip bit bozulma ve dağılma hali geçiriyordum.Öyle düşüncelere dalıyordum ki,bunlara kendim bile inanamıyordum.Bazen bir acıma hissi uyanıyordu içimde.Bu yüzden de aklım bana serzenişte bulunuyordu.Biriyle konuşurken veya çalışırken ya da farklı konularda söze karışsam duygularım başka yerde oluyordu çoğunlukla.Başka düşüncelerdeyken kendi kendimi ayıplıyordum içimden.Bozulup dağılan bir kitleydim.Sanki hep bu vaziyetteydim ve böyle olacağım: acayip,uyumlu olmayan bir karışım…