çünkü her hayatın kendine göre bir başlayışı, bir bitişi vardır. bunu değiştirmek kimsenin elinde değildir ve olmamalıdır. hayat, bölünmez bir şeydir. onun belirli ve mukadder mimarisini değiştirebilir miyiz? değiştirmek elimizde midir? ve değiştirirsek güzel iyi bir iş olur mu?
utanç, bir yarasa gibi yüze yapışır ve alnımızın ortasından kanımızı emmeye başlar. vücut o kadar zaafa düşer ki adeta bir posa halini alır. pespaye ve sefil bir şey olur. onun için utanmak kendinden nefret etmenin eşitidir.