Sude
@bgdsrrym
47 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Oblomov’un Bize Tuttuğu AynaEdebiyat
Oblomov’u okurken insan sadece bir karakterin tembelliğine değil, o tembelliğin nasıl ve nereden doğduğuna da tanık oluyor. Ben de kitabı tam bir Oblomov edasıyla, ağır ağır, sindire sindire okudum. Ve bu tempo romana öyle uygun ki… Sanki Gonçarov, Oblomov’un iç ritmini okurun içine bilinçli olarak bırakıyor; hisler gerçekten bulaşıyor.
Oblomov’un çocukluğuna döndüğümüz bölümlerde her şeyin temelinin orada atıldığını görüyoruz. Ona sunulan aşırı korunmuş, sorumluluğu olmayan, her işin başkası tarafından halledildiği o yumuşak dünya, yetişkinliğinde değiştirilemez bir yaşam öğretisine dönüşüyor. Bu bilinçdışı öğrenim o kadar güçlü ki, aşkı uğruna bile kendi konfor alanından çıkamıyor. Seviyor, acı çekiyor ama bildiği düzenin dışına adım atamıyor; çünkü ona öğretilen hayat “risk alma, incinme, bekle; başkaları halleder” üzerine kurulu.
Bu da okur olarak insana kendini sorgulatan bir alan açıyor. Biz hayatı nasıl ve kimden öğrendik? Bugün taşıdığımız hangi davranışlar, hangi korkular, hangi alışkanlıklar gerçekten bize ait; hangilerini çocukluğumuzun havasından, ailemizin ritminden bilinçdışı bir şekilde bugüne taşıdık? Ve belki de en önemlisi, çevremizdeki insanlara kızmadan ya da kırılmadan önce onların da kendi içlerinde böyle bir “hayat öğretisi” taşıdığını hatırlamak gerekiyor.
Ştolts’un dünyaya atılan enerjisi ile Oblomov’un durağanlıkla yoğrulan iç dünyası arasındaki zıtlık, iki arkadaşın farkından çok daha fazlası; iki ayrı yetişme biçiminin, iki ayrı kaderin çarpışması gibi. Bu yüzden Oblomov’a kızmak da zor. Çoğu zaman içi acıtan taraf şu: çabalasa bile kendi köklerinden kopamayan bir insan görüyoruz.
Sonuç olarak “Oblomov”, çocukluğun gölgesi, konforun zinciri, bilinçdışı alışkanlıklar ve insanın kendi hayatını kurmakta yaşadığı görünmez zorluklar üzerine
Sude
cevirmeni begendiniz mi, kitabi almayi dusunuyorum da