Əbəs yerə elə düşünürsən ki, başqaları üçün hər işi məhəbbətlə, sədaqətlə görürəm, ancaq sənə, ailəyə gələndə satqın çıxıram, heç nə vecimə olmur. Yüzüncü dəfə təkrar edirəm: mən, yəqin ki, bunlarsız da, qaraqabaq, qorxaq bir adam olardım, ancaq oradan indi gəlib çıxdığım yerə gətirən yol çox uzaq, dumanlı olardı. (Bu məktubda indiyənəcən bir neçə məsələ barədə bilə-bilə susmalı oldum. Elə indinin özündə də, gələcəkdə də bəziləri haqda susmalı olacağam. Çünki onları hər ikimizin qarşısında etiraf etmək mənə çətindir. Bunu da ona görə deyirəm ki, nə vaxtsa, hardasa, ümumi mənzərə aydın olmayanda elə bilməyəsən ki, bunun günahı dəlil-sübut çatışmazlığındadır. Yox, sübut çoxdur, ancaq onlar məsələni həddindən artıq çılpaqlaşdırar, dözülməz dərəcəyə çatdırar. Burada orta yol tapmaq o qədər də asan deyil.)
Uğursuzluqla üzləşməyi və ona orta barmağı göstərməyi bacaran insanlar heyranedicidir. Çətinlik və uğursuzluğu vecinə almayan, bir neçə dəfə yatağını batırıb deyə utanmayan insanlar heyranedicidir. Sadəcə, vəziyyətə gülüb öz inandıqlarını edən insanlar heyranedicidir. Çünki onlar doğru yol tutduqlarını bilirlər. Bilirlər ki, bu onlardan, şəxsi fikirlərindən, qürurlarından və eqolarından daha önəmlidir. Hər şeyə olmasa da, həyatlarındakı əhəmiyyətsiz şeylərə "İtil burdan!" deyə bilirlər. Həqiqətən də önəmli olan şeyləri vecə alırlar: ailə, dostlar, məqsədlər, dürməklər, nadir hallarda da olsa kimisə məhkəməyə vermək. Sadəcə, əhəmiyyətli şeyləri vecə aldıqları üçün də insanlar onları vecə alır.
Çox insana "vecinə alma" deyəndə elə başa düşür ki, hər şey qarşısında rahat durmaq, bütün fırtınaları sakit qarşılamaq lazımdır. Onlar heç bir şeydən təsirlənməyən və heç kimin yıxa bilmədiyi bir insan təsəvvür edir və elə olmağa can atırlar.
Heç bir şeydə məna tapmayan və hissləri olmayan insana, sadəcə, bir ad vermək olar: psixopat. Niyə psixopat olmağa can atasınız ki?
Əvvəl fikirlərinə əhəmiyyət verdiyimiz insanlar, indi heç həyatımızda belə deyillər.Bir zamanlar bizim üçün ağır olan "yox" cavabları indi xeyrimizə işləyir.