Mən heç də kimisə bağışlamağa meyilli deyildim, ancaq hər şeyi tez yaddan çıxarırdım.Haçansa məni təhqir eləyən şəxs bəlkə də özlüyündə düşünür ki, rastlaşanda onu görməməzliyə vururam, ancaq günlərin bir günü təəccübdən az qala boğulsun. Ona görə ki, qarşısına çıxıb əlini sıxaram, ya da onu bağrıma basaram.Belə halda xarakterindən asılı olaraq, sinəmdə nə boyda ürək daşıdığımı görüb sevinər, yaxud ən pis halda qorxaqlığıma nifrət bəsləyər, yadına da düşməz ki, bunun bir çox səbəbi var: çünki onun adını belə unutmuşam.
Ürək genişliyim belə bir anadangəlmə qüsurla izah oluna bilərdi ki, o da məni insanlara münasibətdə nankor və laqeyd günə salmışdı.