Bahçe usul usul iyileşmeye başlamıştı ki babam öldü. Gökyüzü yere indi. Babam, sustuğu bütün sözcükleri götürdü. Toprağın gökyüzünden büyük olduğunu o gün öğrendik. Annem, babamın mezarından daha derine düştü..
Biz, can evimizden bir salkım sevinç gönderdik, siz o sevincimizi çığlığa çevirdiniz. Ölümlere çevirdiniz, gözyaşıyla çevirdiniz, yalnızlıkla çevirdiniz, öfkeyle çevirdiniz...
Önce insana inanıyor insan.
Sonra harflere, seslere, renklere.
İnsan erken öğreniyor gözyaşını
Harfler ıslanıyor
Renkler terk ediyor
Sesler çok eski bir mezar..