şifa baran
@bi_sifa
Eğer böylesine güzel yaratıklar acı
çekiyorlarsa, kusurlu ve yalnız bir varlık olan benim perişan olmam pek de garip değildi.
...ben senin yaratığınım; ben senin Adem’in olmalıydım ama hiçbir suç işlemeden neşeden mahrum ettiğin, cennetten kovulan melek sayılırım daha çok. Her yerde sadece benim değişmez bir şekilde dışında bırakıldığım mutluluğu görüyorum. Ben yardımsever ve iyiydim; acı beni bir iblis yaptı. Beni mutlu et ki, yeniden erdemli olayım.”
// Yatıyoruz; bir düş uykuyu zehirleme gücüne sahip.
Kalkıyoruz; serseri bir düşünce günü kirletiyor.
Hissediyor, görüyor ya da düşünüyoruz;
gülüyor ya da ağlıyoruz,
Deli kederi kucaklıyor, ya da endişemizi
fırlatıp atıyoruz;
Aynı şey: üzüntü olsun, neşe olsun,
Çıkış yolu hâlâ açık.
İnsanın dünü, asla yarını gibi olmayabilir;
Değişimden başka bir şey ayakta kalamaz!
