Issız SaatlerŞiir
Issız saatler, haykırışların en yoğun olduğu
Ağlayışların sessizce içe doğru aktığı
Umut ile umutsuzluğun kol gezdiği
Sonunda bölünmüş uykuların cirit attığı
Öfke, gurur, nefret ve sevginin harmanlandığı
Düşünülmediğini düşünmenin en zirve yaptığı
Bihaber sevgilinin umurunda dahi olunmadığı
Anlardır.
Mustafa Gökmen
Bu nasıl bir eşiktir ki maziyle istikbal arasında;
Gitsem; geride bıraktığım gölge bir hicran,
Kalsam; avuçlarımda biriken bu ömür ziyan...
Bize kavuşmak bile bir infaz hükmü artık,
Kalbimin en kuytu hücresine sızan,
Ve zaman geçtikçe kök salan amansız bir yara bu.
Sen kendi asumanında, kendi rüzgârınla bihaber,
Bense uykuların sürgün edildiği o sınır boyunda,
Sükûtla örülmüş bir nöbetteyim...
Gel artık ey sevgili, nihayet bulsun bu pür-melâl sızı,
Rüzgâr silsin sinemizden o ağır, o karanlık izi,
Çünkü bu marazın tek şifası, bu yaranın tek merhemi sensin.
Beşer olmak…
Yanıltılmaktan serzenirken, bilmeden aldatmak;
incinmişlikten dem vururken, farketmeden kırmak;
itham edilmekten yakınırken, istemeden ta’n etmek;
tükenmişliğinden sızlanırken, habersizce eksiltmek;
ve nihayet,
sevgisizlikten feryâd ederken, bihâber soldurmak belki de…
Velhâsıl, insan olmak; mağduriyetinin gölgesinde faile dönüştüğünü fark edip, rücû edebilmektir nedâmetle aslına…
Kendinden bihaber olan hadsizliğini özgürlük sanır. Ancak hadsizliği umursamamak özgürlüktür.
|e.ç.
Kan ve KuyuŞiir
Sen misin kurban,
Yoksa ben miyim İsmail?
Seven mi can verir sessizce,
Sevilen mi bilemez kesildiğini?
Bir elim sende asılı kaldı,
Diğeri o derin sızıda...
Akıyor İsmail, durduramıyorum,
Belki de akmalı, durmamalı.
Yusuf kuyuda beklerken öylece,
Dudağı çatlamış, susuz kalmamalı.
Madem hayat verecek birilerine;
Varsın aksın, toprağa karışmalı.
Kanımız akıyor İsmail,
Hayır, kanımız akmıyor aslında;
O, vurduğu yerden bihaber,
Bilmiyor içimizden neyi kopardığını.
Öyle bir çıkmaz ki bu İsmail;
Hem kurban benim,
Hem vurulan benim...
Kendi bıçağında can çekişen benim.
Garp yeli
Garp yeli