Bir kitap daha biter..
"İnsan zihninin boş bir çatı katına benzediğini ve insanın bu çatı katını kendi seçeceği mobilyalarla döşeyeceğini düşünüyorum. Yalnızca bir aptal önüne gelen her bilgiyi kapar, böylece ona faydası dokunabilecek bilgiler kalabalıklaşır ya da birçok şey birbirine girer ve o bilgiye ihtiyacı oldu mu güçlükler yaşar..."
Holmes, zekasının sırrını böyle açıklıyor, tabi dünyanın güneşin etrafında döndüğü bilgisini unutmaya kendini zorladıktan sonra :D
Bu kitapta beni rahatsız eden kurgu, olay akışı ya da çeviri kalitesi olmadı, aşırı derecede yazım hataları var. Umarım düzeltilir.
Reklam
Sırça Köşk kitabı, Sabahattin Ali'nin birçok öyküsü ve birkaç masalını barındıran eseri. Hikayeleri okurken yazarımızın insan psikolojisini çok iyi analiz edebilmesini ve toplumsal sorunları yeri geldiğinde nükteli bir şekilde aktarabilme kapasitesini görüyoruz. Açıkçası S. Ali'nin kendi döneminde anlaşılan bir yazar olduğunu düşünmüyorum.
Örnek olarak ve hikayelerin muhtevasını paylaşmak adına Bahtiyar Köpek hikayesinden bir alıntı bırakmak isterim;
<<Niçin hep acı şeyler yazayım? Dostlar, yufka yürekli dostlar bundan hoşlanmıyorlar. "Hep kötü, sakat şeyleri mi göreceksin?” diyorlar. “Hep açlardan, çıplaklardan, dertlilerden mi bahsedeceksin? Geceleri gazete satıp izmarit toplayan serseri çocuklardan; bir karış toprak, bir bakraç su için birbirlerini öldürenlerden; cezaevlerinde ruhları kemirile kemirile eriyip gidenlerden; doktor bulamayanlardan; hakkını alamayanlardan başka yazacak şeyler, iyi güzel şeyler kalmadı mı? Niçin yazılarındaki bütün insanların benzi soluk, yüreği kederli? Bu memlekette yüzü gülen, bahtiyar insan yok mu?>>
(sayfa 63)
Ardından varlıklı insanların evcil hayvanlarının yaşadıkları lüksten ve yardımcı insanların nasıl onlara pervane olduğunu anlatır ve hikayesini şu şekilde bitirir;
<<Ah, ben hayvanları çok severim. Bütün canlı mahlukları, hayatı, güzelliği, saadeti severim. Bahtiyar bir köpek bile benim içimi sevinçle dolduruyor. Ben karanlık şeylerden bahsetmek için dünyaya gelmemişim. İçim tatlı, sıcak, neşeli şeyler anlatmak isteğiyle yanıyor.
Hele cümle âlem bu köpeğin onda biri kadar rahata kavuşbakın ben bir daha acı şeylerden söz açar mıyım!>>
Sırça Köşk'te yolsuzlukla-kaçakçıkla zenginliklerine zenginlik katan insanlardan fakirlikten-yokluktan ahlaki zaafiyete düşen insanlara, daha fazla mal uğruna güzel ve yolunda olan her şeyi
Kitabımız sürekli varoluş sancısı çeken,sorularına bulamadığı cevaplardan dolayı kendini eğlenceye,içmeye veren ve düşüncelerini bu şekilde susturmaya çalışan Ahmet Raci'nin hayali maceralarını konu alıyor. Bir gün her zamanki gibi dikkatini çeken ama bir türlü giremediği mezarlığa girmeye karar verir ve orada yıkık dökük bir kulübede Aynalı Dede ile karşılaşır ve hemen dost oluverirler. Aynalı'nın ikram ettiği kahve ve ney dinletisiyle uykuya dalar ve her uyanışında aradığı bir soruya cevap bulur.
Tasavvuf terimlerinin daha iyi anlaşılabilmesi için kadimleşmiş doğu inançlarının ilk hallerinin ( budizm zerdüştlük, hundizm vb. ) hikayeleştirilmiş versiyonunu vermek istediği mesajlarla katıştırmış Filibeli Ahmet Hilmi.
Evrim teorisi,Big Ben teorisi gibi Batı eksenli bazı fikirler de Doğu ekseninden bakılarak ifade edilmiş. Örnek vermek gerekirse;
"Ilık bir halde olan suyun içine girer girmez kendimi milyonlarca garip hayvanın arasında gördüm. Bu hayvanların ne organları ne de özel bir şekilleri vardı.
Milyonlarca küçük odalı bir topluluk şeklinde olan bu hayvanların varlıklarına bağlanmaktan kendimi kurtarmaya çalışıyordum. Bir türlü başarılı olamıyordum. Milyonlarca sene devam eden kalma isteği sonucunda bana oturma hizmetini yerine getirmiş olan odalarda, hayvancıklarda garip değişiklikler meydana geliyordu." (Sf 57)
Kelile ve Dimne ,Billur Köşk Masalları gibi doğu unsurlarını muhtevasında barındıran kitapları okuyanların iyi bildiği 7,40,41 sayıları, mecazi aşktan hakiki aşka metaforu (Leyla ile Mecnun) ve imgeleme halinde anlatılmış birçok hikayeyi anlamakta güçlük çekmeyeceği ama bilmeyenlerin biraz üzerine düşünmesi gerektiği bir kitap olacak elinizdeki.
Filibeli Ahmet Hilmi, uzun bir felsefe macerasından sonra vahdet-i vücudu benimseyen şeyhlerden birine
Babama Mektup kitabı içinde kendi düşüncelerime hatta ailemin sıklıkla kurduğu cümlelere kadar birçok benzerlik yakalamış olsam da kitabı okumadan önce Kafka'nın hüzünlü, düşünceli mizacından dolayı daha duygusal bir mektup okuyacağımı sanarken yanılmışım.
◇
Malesef karşımızda otoriter bir baba ve bu otoriter babanın dengesiz davranışları, duygularını yanlış ifade edişi, eski hatta zararlı yöntemleri iyi terbiye metodu sanarak üzerinde uyguladığı oğul Kafka var.
◇
Çocukluk anılarının ama bence en önemlisi babanın kötü tutumunda ısrar etmesi sonucunda araları soğuyan baba oğul ilişkisi, Kafka'nın sevdiğiyle evlenmeye karar vermesi ve babanın buna izin vermemesiyle kağıtlar üzerine dökülüyor.
◇
Kafka'nın sitemini karşısında taşradan çıkıp şehirde yer edinmeye çalışan ve aile saadetini otoritede gören ebeveynleri olanlar o kadar iyi anlayacaktır ki... Ama ne yazık ki bu mektubu babasına hiç verememiştir.
◇
Max Brod olmasaydı günümüze ulaşamayacak bu gibi yazınsalları Kafka'nın gözünü kırpmadan yok etmek istemesi karşında zamanında birçok yazısını, fikrini, şiirlerini hiçliğe atmış biri olarak derin bir empati duyuyorum.
◇
Kitapta özgüvensizlikle hayata tutunma çabası, evlilik gibi eylemlere atfedilen manalar, kardeşlerle ilişkilerde baba ve annenin tutumu vb. gibi birçok psikolojik durumlara değinilmiştir. Zira Kafka'nın Dönüşüm'ünde ve birçok kitabında bulunan hayal gücü ve psikolojik analizlerin hayatının bir gerçeği olmaması da düşünülemezdi.
Ocak ayının 2. kitabı Dib Yayınları'nın; pandemi döneminde büyük ihtimalle vefa toplulukları faaliyetlerinden bahsetme amacıyla heyete yazdırdığı "Peygamberimiz ve Vefa Toplumu" oldu. Kitap genel olarak vefanın tanımından, asr-ı saadetteki vefa anlayışına, Kuran'daki vefa ve doğruluk ayetlerinden, peygamberimizin hadislerine kadar geniş bir külliyattan ve akademi camiasından yararlanılmış. İnsan düşünmeden edemiyor. Kendi adımıza verdiğimiz ve tutmadığımız sözler, nankörlüğümüz ve yaptıklarımızla dediklerimizin tutmayışı... Tefekkürlük birçok mevzu var kitapta amma velâkin sadece kağıtta kalınca pek bir kıymet-i harbiyesi olmuyor.
◇
Kitapta en sevdiğim alıntı daha doğrusu menkıbe şu oldu:
◇
Ünlü fıkıh alimi Evzâî, Abbasi halifesi Mansur ile yaptığı uzun sohbetin bir yerinde halifeye şu uyarılarda bulunmuştu: "Ey müminlerin emiri! Bu yönetim senden öncekilerde sürekli kalsaydı sana ulaşmazdı. Demek ki, yönetim sende de baki kalmayacak...Ey müminlerin emiri! Öğrendiğime göre Halife Ömer b. el-Hattâb (r.a.), Fırat'ın kenarında bir oğlak ölse, korkarım ki onun hesabı da bana sorulacaktır!' demişti. Ya senin yanı başında bulunup da adaletinden mahrum kalanlar varsa senin halin nice olur!.."
Halife, Evzâî'ye, "Nasihatlerin için sana teşekkür ediyor, onları kabul ediyorum... Beni bu uyanlardan mahrum bırakmamanı rica ediyorum. Sen sözü kabul gören, suçlamadan nasihat etmeyi bilen bir dostsun." demişti. Bu arada Evzâî ayrılırken ona mal yardımı yapılmasını emretmişse de Evzãî yardımı kabul etmeyip halifeye şöyle demiştir: "Benim yardıma ihtiyacım yok. Öğütlerimi dünya malına satacak değilim."
◇
Geniş ferasetli ve yüreğinde sadece Allah korkusu bulunan Evzai gibi nice alimlerden; dünya nimetleri uğruna zalime zulmünde sessiz kalarak rıza gösteren nice alimlere. Başka diyecek ne
Reklam