0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
felsefe, soyut bir kaçış değil somut olanın içinden doğmalı ve yine ona dönmelidir. başlangıç noktası öyle bir yer olmalı ki,insan oradan başka hiçbir yerden başlayamasın. bizi oraya mecbur bırakan,tartışmasız ve doğrudan üzerimize çöken tek gerçeklik ise acıdır. acı,kaçamayacağımız ilk veridir. ve ona baktığımızda,karşısında beliren tek yön mutluluktur. bu yüzden düşünce dediğimiz şey,aslında acı ile mutluluk arasına gerilmiş bir hat üzerinde hareket eder,tüm anlam arayışı bu iki somut kutup arasında sıkışır,şekillenir ve kendini kurar.
geçmişte bana Lou Salome derlerdi, Lou Salome. felsefe arayışında kendimi ateş içinde buldum. benim için bilgelik bir coşkuydu, coşkumdu. çimenlerde yalınayak yürümek gibi, hayvanlarla hayatı paylaşmak gibi. bendim, bendim, evet. şimdi suyun üzerinde hafif bir gölge var, doğmamış her cevap için parlıyor. hayvanların kahvaltıda besleniyor. tarih ve biz senin mirasının görünmez kanatlarında yaşıyoruz. hey Lou, Hey Lou, sensiz ne yapacağız? bu dünya boşken, kırık bir melodi gibi. ejderhaları, eterleri ve gizemleri görebilirdin. melekleri görebilirdin, evinin içinde zıplayarak, içindeki güzelliği uyandırmak için çağırıyorlar. çünkü hayatın tamamı şiirdir. ağaçlar... yapanları sever. sendin, sendin.
içlerimizde, kimse görmese de doğruyu yapacak bir tanık yaratmak. başkalarının hayatını yaşamak güvenli bir kafestir, kendi hayatını yaşamak ise belirsiz bir orman... gerçek ben, rolün arkasında beklemeye başladı. insan bazen kendini kaybetmeyi,bağ kaybetmeye tercih eder. ve başkalarının beklentilerine göre yaşayan ruh eninde sonunda uyur ama ölmez.